Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

4.1.17

Arredor da lingua e mais un premio

Hoxe volveume entrar gana de escribir algunha cousiña arredor da lingua. Moitas veces cando o penso seriamente aturrúllome moito. Porque a pesar de que leo artigos de xente que sabe máis ca min, non acabo de atopar ningunha solución que "entre suave" na sociedade.
Para min a solución pasa por facer cumprir, en primeira instancia, a lexislación en materia lingüística, e sen despropósitos nin concesións. Agora, as estratexias para logralo xa poden ser múltiples e variadas, e, se houbese unha fórmula máxica, estou segura de que alguén xa a tería posto a andar.
Eu non a teño nin para a miña casa.
Agora que as nenas fixeron seis anos por fin podo dicir que son galegofalantes. Si, poñen o pronome como lles cadra, non fan as contraccións case nunca, pero quitado esas tachas (e algunha outra), a súa lingua ten relativa calidade e é a súa primeira opción á hora de comunicarse.
(e si, o castelán tamén é de boa calidade e úsano sen problema, poden vir velo, aínda que a familia é monolingüe as coitadas criaturas saíron bilingües, e mesmo deron aprendido catro cousiñas do inglés que lles enchufan na escola, é certo que unha cousa non quita a outra, señores e señoras)
E como o conseguimos? Supoño que axudou que pasasen máis horas entre galegofalantes. Véxase familia e véxase o ambiente en que se desenvolveron o curso pasado.
O caso é que este curso son a resistencia no cole "da city".
Así mo fixeron saber os mestres, entre marabillados e abraiados que cando cobren os encrucillados de Xuntos (o libro de texto que teñen en galego) as nenas ven un esquío e poñen ESQUÍO e ven un raposo e poñen RAPOSO.
E elas, orgullosas, recoñécense como "somos boas en xuntos", algo peores en educación física, plástica, lengua, inglés...
Non é broma, na miña casa xa interpreto a canción de Juan Pardo para desestresar e non mostrar a miña ira. Á fin e ao cabo, son crianzas pequenas, non vaia ser que provoquemos hostilidade se algún día soltan un discurso combativo na aula, que aínda non teñen ferramentas nin argumentos para se defenderen da que lles poida caer. Así que mami sorrí, di que moi ben por seren boechiñas en Xuntos, que me dá moito orgullo e que ademais, así os outros compañeiros tamén ven que se pode ser boa xente, divertida e falar en galego. E que non saen cornos, nin rabo nin nada...

(...claro, como su madre es de gallego... pues claro... no le parece mal... claro, claro, claaaaaaro...)

O caso. Nestas últimas semanas animei os meus alumniños de primeiro a presentárense a un concurso de microrrelatos que "aceptaba" tamén o galego como lingua.
A calidade do resultado non a vou comentar aquí, obvio, non é o lugar, pero si que se xerou un sentimento de superación. A pesar que o premio non lles chistaba (algo que me sorprendeu infinitamente), case todos puxeron o seu mellor empeño.

Serviume un pouco para aclararme cunha idea que me rolda sempre na cabeza, é certo que apenas son capaces de improvisar un discurso en lingua galega (si, non vos minto, tristemente), pero cando se esforzan son capaces de remexer aí dentro e facelo ben.

E a que vén isto? A que a cada paso noto unha deterioración máis fonda. Cada vez esa concentración para sacar unhas liñas ten que ser máis longa no tempo, máis meditada e necesita máis ferramentas (si, refírome a correctores, dicionarios e axuda docente). En lugares hostís para a lingua, cada vez as xeracións teñen unhas destrezas comunicativas en lingua galega (a todos os niveis) de peor calidade.

Creo que Xuntos colabora niso (xuntos é unha metáfora, para quen a queira entender). Se o trimestre se reduce a facer encrucillados de vocabulario e o uso da lingua é testemuñal... xa me dirán.

Por agora son a resistencia, só por agora. Non é a primeira vez que no parque reciben algún comentario. Como aínda non entenden esas ironías ou ataques non se ofenden. O caso é cando os entendan. Os iguais, ao final, son o referente máis importante.

Ao tempo que se xestaba a idea do microrrelato nas miñas aulas, as resistentes traballaban a eito na súa carta para participar nun concurso de Nadal. Calcaron a silueta das bases porque entenderon que tiñan que facelo así (non era así), pedíronme que lles fixera unhas liñas para facelo dereito e que lles refrescase ideas de como era o Nadal dos avós.
O tema do polo, das laranxas, dos lagostinos, de xuntar a familia... Iso xa se falara máis veces (agora todo é vicio, todo son regalos, hahahahahaha, o discurso que todas as xeracións escoitamos e o que lles queda ás vindeiras!).
En Xuntos xa deberan ver os nomes do parentesco, así que as rapazas optimizaron os seus recursos, digo eu.
A min deume moita risa a súa idea, así que colaborei a ensobrar e enviar (e por deformación profesional nunha delas ata puxen os acentos gráficos, ata que me decatei e na outra xa non o fixen :D).

Hoxe chamáronnos para dicir que gañaran, xunto con outros compañeiros. E puxéronse tan contentas e querían encherme tanto de orgullo que me champaron:

Ves, mami? Falamos tan ben galego, facemos tan ben Xuntos que nos deron un premio!!!!

(e así é como o meu corazón, a miña cabeza e os meus argumentos se aturrullan e pelexan e me mortifican e me alegran e todo así sen orde nin concerto)

E oxalá algunha das miñas alumnas, ou dos meus alumnos, gañe tamén o dos microrrelatos, e lle dea por virme agardar ao corredor rebordante de alegría e decidida/o a poñer todo o seu empeño por facer tan ben Xuntos que cando acabe o curso me dean o premio á entusiasmadora do ano!




Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...