Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

8.8.16

Provisionalmente provisional aprovisionémonos!!

Xa temos destino provisional, a ver se con sorte non piora e este curso durmimos na casiña todas as noites, bra-va!!!!
Teño o blog moi descoidado, seino, e moitas outras cousas tamén, comecemos polo propio pelo que medra polo corpo (cabeza, tronco e extremidades) e acabemos por moitas outras cousas que nin nomeo porque me dá o arreghicho.
Síntoo moito xentiña do mundo, son unha prosma de baixón. As forzas que me acompañaron para moitas outras frontes abandonáronme coma un cadáver a mercé dos preeiros que me veñan furar a barriga.
Pasan os días e o inmobilismo aquí me ten presiña, empalmando un día con outro sen outro horizonte que vivir, que xa dabondo é.
Xa sabedes que me pasaron moitas cousiñas do nososiñor nestes últimos tempos e que en fin, iso tiña que pasar a factura nalgún momento.
Estou facendo exame de conciencia para poñerme a andar e no que resta de vacacións dar máis mostras de que non me aparasitei definitivamente.
As pequerrechas están feitas dous conguitos, todo o día na praia e na auga. Iso si, contaxiáronse do meu tuzarismo, agora xa nin saúdan a xente pola rúa. Estamos nunha batalla que imos perdendo. Canto máis nos amola, máis o fan. Xa non queren falar por teléfono, saír en vídeos, saír en fotos, dialogar con alguén que non sexa do seu estrito interese... Dúas terroristas sociais é o que son ultimamente. E nós teremos que roelo. É o que hai.

E pouco máis que contar. Facendo as contas da vella para o curso que inicia, intentando malabares coas circunstancias de que probablemente non teñan bus escolar e con total seguridade non teñamos comedor, unha delas entrou na escola de música, a outra non... E así todo :____________
Problemas do primeiro mundo, como di o outro. Que se o pensas, dá vergoña contalo.

Un bico a tod@s, oxalá o verán vos estea proporcionando bos momentos. Lembrade que se vos volvedes zulús, non manquedes a ninguén polo camiño, ou, polo menos, poñédelle remedio en canto teñades a ocasión.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...