Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

31.1.16

COISAS DA NOVA VIDA

Cando tempo vai que non paso por aquí, e é que moito mudou desde a última vez.
Agora andamos por terras do Baixo Miño, en resumo, quitando o negativo de estar a tantos quilómetros da casa e de ter que seguir custeándoa, que xa é bastante, o resto todo é bo ou moi bo.
O novo traballo tróuxome moitas cousiñas, algunhas boas, algunhas moi boas e outras algo máis regulares, pero estas acaban sendo as que che fornecen de máis aprendizaxe, quizais.
Os meus novos compañeiros e compañeiras son para querelos a todos xuntos nun cesto. Non son a única fóra da súa zona de conforto, así que atopei unhas cantas persoas coas que falar, pasear, dialogar, aprender, saír, trazar... Cada unha, ao seu xeito, estame ensinando unha boa parte do que me queda por aprender, e por roer, nesta precaria vida que nos toca levar.
O próximo que me diga que os profes viven realmente moi ben vai sufrir a miña ira si ou si, por antipático!
Traballo moito, moito, pero con moito gusto, a verdade, é unha experiencia á que non lle ves os froitos a curto prazo, pero si a longo prazo, e eses froitos existen, de verdade que existen.
Polo de pronto, mediado o segundo trimestre, xa teño uns cantos neofalantes conscientes que van usando o galego cada vez en máis ámbitos da súa vida, e xa os teño traballando en proxectiños que non podo divulgar pero que, como diría o rei, me enchen de orgullo e satisfacción.
Polo demais, estudando portugués, aínda que apenas vou ás aulas e non avanzo como desexaría, xa contactei cunha moza coa que vou comezar a quedar, para darlle un pulo a isto.
Pensei que o portugués me rodearía moito máis, pero ao final, os poucos que viven a este lado da raia, adoptan o castelán enseguida e non lles chista que lles pidas que falen contigo portugués, e cando atravesamos a raia para o outro lado, case sempre imos un grupo para pasalo ben e acabamos falando loxicamente entre nós.
Un desastre para a inmersión, pero unha alegría para o corpo.
E pouco máis que comentar. A unitaria das nenas é amor, están felices coma tres nun zapato, e iso é o verdadeiramente importante, que no cotián todos atopemos tranquilidade.
Déixovos unha foto das vistas. O paseo pola ecopista que vai pola beira do Miño non pode ser máis fermoso, o Baixo Miño ten lugares marabillosos para alegrar a vista.
Bicos a todos e a todas, intentarei comezar a actualizar máis frecuentemente, por falta de anécdotas non ha ser...


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...