Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

25.11.15

O positivo, sempre

Estes días lin un libro que se titula Como é linda a puta da vida, de Miguel Esteves Cardoso.
Collino na biblioteca simplemente porque me gusta o autor, a súa axilidade nos artigos que leo de cando en cando en publico.pt.
Todos os artigos que reúne neste libro xiran arredor dun tópico, que é o seu sentimento fronte ao cancro que lle diagnostican e lle tratan á súa compañeira da vida.
O libro suscitoume unha mestura de sentimentos xa que, sen caer no sensacionalismo, consegue transmitir a frustración que se sente na vida cando che cae unha desas no camiño sen contar con ela. E todo o que parecía importante cae da punta da pirámide e refás todos os teus horizontes e todas as túas expectativas.
Ultimamente a percepción sobre o ensino tamén me está virando de arriba para abaixo. Estou moi involucrada lendo blogs, artigos, conferencias, vendo vídeos e proxectos docentes de persoas que levan anos traballando aspectos que van moi ao fondo en cuestións como a forma de relacionarse, as expectativas vitais, os conflitos en todas as súas versións, os prexuízos, o sentido crítico fronte ao que acontece ao noso arredor...
Cando tes pensado explicarlles algún contido e cos textos que usas descobres que máis dun rapaz ou dunha rapaza remexe na cadeira e acabas decatándote de que está mandándoche un sinal (ou un millóns deles se estás atenta), é algo para o que non te prepara ninguén en ningunha facultade.
Cada día penso máis en serio que nun futuro non moi afastado teño que poñer as pilas e estudar psicoloxía ou psicopedagoxía, ou algo que me proporcione as ferramentas que necesito cando non me chega só coa miña intuición ou experiencia e co meu sentido común.
Por iso me dá tanta carraxe cando me falan de reválidas que hai que pasar. Reválidas que me obrigan a obviar parte deses sinais, que non podo atender durante as miñas escasas horas e o meu numeroso alumnado, porque teño tanto por facer para chegar a uns mínimos que non permitan que no papel se me cualifique de mala docente que perdo o realmente importante.
Ás veces, cando leo ou escoito algún discurso sobre como debe ser a educación, ditado desde un despacho que non lles deixa ver a realidade, gustaríame que se erguesen comigo un luns e acabasen a semana coa cabeza tan chea coma min. Non sei por que non lles chama á atención que onde eles ven bosques, sen tan sequera biodiversidade, nós vemos árbores únicas, que dan froitos únicos, que medran nun terreo único e que terán unha traxectoria única.
A burocracia estupidiza a profesión, aínda que desde as altas instancias se considera que non. Non vou facer corporativismo, porque na docencia, coma en todas as ramas, hai xente máis e menos boa, mellor e peor comunicadora, máis ou menos implicado ou máis ou menos interesante, pero aínda me quedan por ver eses malos docentes que só pensan nas vacacións e que só tiran de libro de texto e clase maxistral, como tantas veces retratan a profesión. Alguén haberá, pero será a excepción, seguro.
Estes días estou traballando a violencia de xénero cos pequenos. Poñéndolles vídeos, mostrándolles lemas de carteis, iniciativas doutros centros, debatendo ideas... é marabilloso velos reflexionar e á vez dá vertixe ver como se recoñecen en certas situacións. Hoxe fun un paso máis ala, e puxen a curta titulada Convidados de pedra (https://www.youtube.com/watch?v=Lp7r2a7muEA), gañadora dun premio recente, que é marabillosa, e cando pitou o timbre, podíase cortar o aire cunha tesoira...
E mañá escribiranme a súa percepción nunha narración chea de faltas de ortografía, sen estruturar en parágrafos e coas ideas desorganizadas... pero co tempo iso poderei traballalo. O outro non... o outro é agora ou despois pode ser tarde... Non sei se a burocracia se decata diso...
Eu sempre positiva e en positivo, e despois coa lei e coas reválidas... xa veremos que é o que sucede.


17.11.15

Asi se pudesse nao cantar...

Estou namorada do portugués e quero falalo ben e liberarme do grande inimigo dunha lingua cando es filólogo... a propia vergoña de saber que o estás a facer mal. Iso de estar oíndote e ser consciente de que un erro vén atrás do outro...
Gostaría imenso falar bem... tenho de treinar e de ir a aulas e de manter conversas e de ler...
Oxalá o tempo me dese máis tempo... El será que no Natal terei vagar para canto me propoño?...
Non sei se alguén no mundo non coñece a Ana Moura, pero se fose así, ten que coñecela... non pode perderse unha xoia coma ela nesta inmensidade.
Gosto dela tanto, tanto, tanto...




7.11.15

Canto tempo sen pasar por aquí!

E a vida mudou e púxose do revés e patas para arriba e patas para abaixo... e como se adoita dicir, cando pecha unha porta, quizais se abra unha fiestra.
E así, pola miña ignorancia e mala praxe, vinme envolta nun destino que non contemplara nos meus plans, e en 24 horas tiña casa nova, cole novo, traballo novo e case vida nova, sen dar tempo a dicir ai!
Así que agora andamos polo sur, aproveitando o clima e a vida tranquila coa que non contabamos.
Os comezos, coma todos os comezos, un pouco difíciles, pero parece que todo se vaia asentando.
Mil veces teño a sensación de que lle faltan horas ao día e tempo ao tempo para poder facer todo. Mil veces ao día repítome que teño que esforzarme máis, traballar máis, ver as cousas con outra perspectiva ata que atope a fórmula que me permita "salvar" a todos e a todas os meus raparigos, e comprométome a facelo así, en canto xa todo se encarreire.
Eu non quería ser titora. Porque ao final implícome ata o infinito e non me conviña nestes tempos, pero tocoume, e iso faime levar doses de humildade intensas e acotío. A miña empatía ten que ir a máis por forza, iso é así.
Millóns de anécdotas que non son para contar nun blog, claro, pero coñecéndome xa as podedes imaxinar. Algunhas veces ríome tanto que me saen as bágoas. Teño claro que, por moi duros que parezan ao comezo os rapaces e as rapazas, son simpáticos e boa xente canto queren e máis. Gústame traballar con eles e aprender deles, aínda que ás veces me sinta saturada de tanta dispersión e tanta cabeza tola.
O cambio foi positivo, teño unha flor no cu, iso é un feito.
O cole das nenas é marabilloso e estupendo, unha unitaria rural, con poucos rapaces e cheo de mestres e mestras que os acariñan, os collen no brazo no recreo interminable mentres vaia bo tempo e lles dan todos os bicos que precisan. Tamén poden ir os bonecos cando a noite non foi boa ou se bota de menos a calor do que se deixou atrás. Apáñanse castañas, fanse festas e pódese ir disfrazado. Os pais e as nais agardámolos ao pé da porta da aula e falamos cos mestres a diario. Somos, sen querelo, case unha familia grande, unha tribo, educando os cativos.
Carmela axuda moito os pequenos de tres anos que acaban de entrar no cole. Axúdaos coa roupa e a recoller no sitio as cousas.
Icía bota de menos o traballo máis intenso, pero empezou a relacionarse moito mellor, está máis alegre e máis despreocupada ca nunca. Alí ninguén pega, ninguén é "mandón", ninguén vai máis guapo ou máis guapa, non hai princesas nin trangalladas da tele... non ten que medirse nin compararse con nada.
Este é o seu cole: http://cramestremanuelgarces.blogspot.com.es/
Para nós é o mundo que buscabamos para crialas. Paseamos na bici, imos ao monte facer camiñadas, aprendemos os nomes das plantas tocándoas coa man... o que debería ser normal e que non atoparamos...
Eu aproveito ser arraiana para (por fin!) practicar portugués, vou a aulas á EOI e cruzamos o río para confraternizar cos veciños, que teñen tanto que ofrecer (sen ser toallas a quilo...).
Por sorte, alí xa tiña xente que non fixo máis que acollerme con alegría, algo que agradezo profundamente, que me presentou outra xente estupenda e, desde logo, uns compañeiros e unhas compañeiras de traballo que me sorprenden para ben, totalmente. Tan profesionais e tan respectuosos, traballadores e implicados que non me queda máis que quitar o sombreiro ante eles e o seu labor.
E hoxe viñemos á casa, para un cumpreanos dun antigo compañeiro, e podíase ir disfrazados. Mentres a recua de princesas ía entrando na casa de bólas do cumpre, Carmela puxo unha braga na cabeza, porque era un coello ao que lle ían saír as orellas aínda, e Icía unha camiseta cunha carapucha de Frankenstein...
E a min o orgullo case me rebenta a caixa do peito! Nin fadas nin princesas...