Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

28.6.15

Voume...

Nestes últimos meses sen actualizar amoréanse as cousas.
O cole acabou... déixao ir, e de regaliño quedáronnos piollos que se estenderon axiña e que non hai cousa que os extermine.
As nenas empezan a estar máis relaxadas e máis contentas e xa van pola rúa cos seus saltiños de sempre (que se botaban de menos), cantando o que lles veña ao acordo e cada día sendo menos túzaras.
Os últimos meses xa se lles fixeron moi costa arriba, todo hai que dicilo. Por diante agardan os días de praia e de non facer nada, só estar a velas vir, que é o que presta de cando en cando.
Boteime, por fin, a usar un lector de libros electrónico, e teño que dicir que me entra un non sei que de fachenda cando carrexo na mochila unha pantalliña cativa na que van trescentos ou catrocentos libros que estou desexando ler... Sigo alternando o papel, porque claro, ese cheiriño a papel e a tinta de imprenta é case coma o cheiriño dos amorodos ou da sandía no verán, suxestióname demasiadas cousas boas como para darlle de lado.
E definitivamente decidín volver ao ensino. A conciliación constato e certifico que é puto papel mollado, así que elixo a opción que me deixe, polo menos, os mesmos días libres ca as miñas churumbelas, que non van volver ser pequenas nin necesitarme tanto coma agora.
Non por iso deixo de ser muller moderna, pero deixo de ser superwoman. Non. Non podo con todo aínda que pensase nalgún momento que si.
Pasei tantos momentos de estrés que non sei como cheguei ata hoxe enteira. Perdín o sono. Enchinme de sarabullo. Caeume o pelo. Somaticei de todos os xeitos posibles e ao final, deime de conta de que o único que facía era arrastrar a frustración día tras día de non poder chegar a todo.
Na miña casa son tan riquiños que de min só merecen sorrisos e boas palabras. E non o troll que lles chegaba pola porta todas as tardes.
Ese é o obxectivo. Agora que o teño claro, só preciso firmeza e decisión para levalo a cabo.
E máis nada. A partir de agora, amigos meus, búsquenme polas praias da costa da morte, polos chiringuitos menos glamurosos e onde se vendan os xeados máis ricos e as cervexiñas máis frescas. E cando acabe o verán, de volta ás aulas. Teño o firme propósito de facelo o mellor que poida.



4.6.15

Foi embora

Moitas, moitas, moitas cousas, a diario a tómbola da vida.
Sei que non comentei nada sobre as eleccións, sobre os pactos, as espectativas...
Teño o blogue descoidado e esquecido e ben que me pesa.
O cotián engóleme.
Ultimamente polo si ou polo non, parece que me volveu a afouteza e o sangue ás veas. Moita dose de realidade levo repartida nestas semanas.
E por fi xa, decisión tomada, fronte aberta... ensino, alá vou! Contentiña aínda que me sinta enferruxada.
E agora, sen nada que ver, deixo unha cancionciña que me encanta. O alenmar ao final é a miña debilidade. Quen non querería un Silvio ou un Zeca ao vivo!
Partillo para quen gostar!