Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

1.2.15

Botarse ao monte

Cada día teño unha tentación máis grande, a de botarme ao monte...
Onte encendinme coma unha moto co tema todo este das relacións sociais dos pequenos. Estaba claro que eu, coma algunha outra xente, non encaixaría con moitas inercias, xa contaba con ese tema.
Para comezar, son unha das poucas (creo que só 2) que non está en ningún grupo de whatssapp "de madres". A min xa só o nome do grupo esperréchame da risa.
Polo que sei, é un fervedoiro de ideas para festas temáticas, sorpresas variadas, despedidas, eventos, memes e noticias que era mellor non saber. Polo que me contan outras nais, conforme avanzan os cursos, comezan a ser foros de discusión sobre "estratexias educativas", particulares, deberes e outras materias que, de novo, é mellor non coñecer. Aí é onde se "desguazan" opinións persoais sobre mestres e mestras, monitores e coles e non sempre de maneira educada e correcta.
Debido a iso, fundamentalmente, e á miña maneira de escapar ao tema "social" este pois case sempre adoitamos estar á marxe en eventos variados.
As miñas pequenas son inocentes. Na casa só hai un par de bonecas. Non se xoga ás princesas. Non temos vestidos, tacóns, perrucas e maquillaxes. Os debuxos que se ven son bastante lixeiros e non temos a banda sonora das películas Disney. As mochilas son de pana, na súa radiocasete soan Pablo Díaz, Magín Blanco e músicas do mundo, os disfraces ata agora eran de animaliños e os xoguetes preferidos varían desde os animais de plástico ata os xogos de mesa. Algo de todo.
Este ano, por primeira vez, tiveron un cumpre compartido vestidas de piratas. Co seu tesouro agochado. E xa me pareceu un exceso.
Pero agora chegan os cumpres e festas temáticos. Onde as nenas se maquillan, poñen vestidos e tacóns e aprenden a adornar o pelo. Cantan cancións de letras estúpidas e rancias e exercen un papel que, síntoo, pero non o quero para as miñas cativas. Négome. Négome a ver nelas dous estereotipos de muller floreiro.
E así unha atrás da outra. E chega o Entroido e repítese. Onde viu alguén que nenas de 4 e 5 anos vaian de puti-enfermeira, puti-princesa, puti-trasno, puti-pallaso... Non lles chegará o tempo cando na adolescencia pasen por esa fase?
Cando antes de ter fillos vía nas revistas eses escandalosos concursos de beleza infantil americanos e me parecían tan lonxanos, non sabería que tería que roer estupideces dese tipo tan axiña. Nin o imaxinara de lonxe.
Pero si. Vexo nais aprendendo decoración para aniversarios, disfrazándose de fadas, aforrando para botar a casa pola ventá nun cumpreanos ou nunha comuñón, cociñando tortas con coberturas de fantasía durante días...
Vale, si. Hai algunha outra que non. Que se tira na herba. Que xoga cos rapaces. Que lles aprende a voar un papaventos. Que vai para a praia cun bocadillo e cun flotador...
Pero estes días rodéame a fantasía... e tenme podre, pero podre, podre...