Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.7.14

GAZA

Estes días moito se me enchen os ollos de bagullas. Isto non pode acontecer nos tempos en que vivimos. É intolerable.
Penso en vós.

Al Jazeera e outras canles

Ultimamente como estou soa na casa, as tentativas de sesta son con al-jazeera, porque cando están por aquí as nenas non teño gana de poñerme a explicarlles por que hai outros cativos no mundo que non están seguros nas súas casas. Que hai cativos e cativas aos que matan, mutilan, feren e deixan illados, que esmagan como fan elas coas formigas do parque cando pensan que non as vexo.
É así.
O caso é que non deixa de sorprenderme o directos que son, facendo preguntas incómodas cando teñen oportunidade de entrevistar algún dirixente, traendo a información renovada a cada pouco, pasando conexións a cada pouco, desde diferentes puntos.
Hoxe unha voceira da ONU trataba de esquivar a pregunta directa e simple de se non lle parecía unha vergoña a matanza de nenos e nenas e se iso non merecía unha intervención e unha reprobación mundial.
Ela escapaba como podía.
E o xornalista insistía abertamente (ata en 5 ocasións practicamente seguidas).
Así ata que a moza cortou dicindo que non podía pronunciarse nunha cuestión tan complexa.

É complexo porque lles vendemos nós as armas, iso é complexo, cando nos van ao peto sempre é complexo. E Gaza non ten petróleo. Nin gas. Iso tamén é complexo.

Despois ía apagar pero deille unha volta polas nosas canles.
Entre a moda, o corazón, o fútbol e a publicidade dentro dos propios espazos informativos (ah, e o tempo, fundamental, a calor aquí, o vento alá, nubes polo norte, efemérides variadas...) acabaron de amargarme. De vergoña, vaia.

Despois non quito da cabeza as imaxes que vexo. Nin o mundo que estamos montando. E pensando nunha estratexia para escapar del.

E nestas póñome ao choio, a ver se vou rematando algo. Coas miñas listas de reprodución, ben curradas. E polo medio, por aforricas e non pagar, veña publicidade.

Nas interrupcións de música comercial desconcéntrome e presto atención á letra.

Como pode ser que acabe de escoitar nun fermoso brasileiro unha moza dicir que está "grávida dun beixa-flor" e que vai "parir un terremoto" e ao momento unha pintamonas non pare de dicir que "me juraste que la dejarías" e "me dejaste ir" e rollos así... perpetuando esa idea do amor tan ruín e tan rancia.
O amor como sufrimento, como atadura, como compromiso de por vida, como traizón, como submisión...

Isto é o que escoitan os rapaces a todas as horas, letras de merda, que perpetúan a idea da procura dunha media laranxa, de deixalo todo, de abandonalo todo por unha persoa, cando non outras cousas ben peores. A min dáme gana de botar a pota "on the floor".

Cada día entendo máis os anacoretas...

28.7.14

A familia vista aos tres anos

Eu non sei se é certo iso de que os debuxos reflicten os pensamentos dos nenos e das nenas. Neste caso a destreza é moi cativa, así que non creo que poida ser moi ilustrativo.
De calquera xeito, os seus ollos non ven o mesmo.

Icía-sol, papá, mamá, Carmela e ovo de chocolate

Papá, Icía, mamá e Carmela

É gracioso o detallismo con que cada unha se debuxa a si mesma e á irmá convértea unha nun sol e a outra faina pequerrechiña.
Tamén é curioso ver onde se sitúan cada unha delas... e todos collidos da man, ovo de chocolate incluído...

Non deixo de pensar en se para min estas vidiñas teñen tantísimo valor, como podemos quedar tan impasibles ante os nenos e as nenas que están matando impunemente en Gaza.
Non quero nin imaxinar o horror dos seus debuxos...

Non quererse

É saír do curro cunha fame do demo e por non gastar nin cinco minutos poñer diante para xantar unha lata de mexillóns, unha de olivas e un chourizo que quedara esquecido pola neveira adiante (de moi boa calidade, por certo).
Iso é un odiarse porque sabes que merendarás os restos das galletas das nenas que haxa polos caixóns (desas múltiples formas e sabores aos que vas cedendo semana tras semana cando vas ao supermercado).
E rematar o día baixando ao bar para buscar un algo de polo menos 5000 calorías para resistir unha paradiña para ver un telexornal infumable e cheo das mentiras que nos venden.

O mundo dá vergoña.

Creo que necesito unhas vacacións do mundo. Estame empezando a afectar en serio.
Xa non podo dixerir nin unha maldade humana máis.

Estou full e non son os mexillóns (por certo, poñían da Pobra e eran roubados a Marrocos e envasados na Pobra..., sería un deses días que só carrexaba galletas e non me daba tempo de para a ler todas as etiquetas, pásame por fiarme... xa non hai que fiarse de nada).

Mundo tarado!

26.7.14

A tal hora...

Eu xa case non confío en ninguén nin en nada.
A min as imaxes que vou vendo de Gaza esgázanme o corazón.
E non me dou explicado por que non podemos facer nada.
Cando algo é tan, tan, tan, tan grave a impotencia que se sente é case maior.
A democracia en que supostamente vivimos só se reduce a deixar o papeliño na urna.
É xeneralizar, pero tremenda estafa este mundiño que nos tocou.
E uns que non fan autocrítica e con iso vanse soterrando.
E outros que non se baixan da burra porque están convencidos de ter a razón.
E entrementres, os que eu pensaba que polo menos tiñan un discurso razonable, foron pasando de branco a crema, de crema a marrón e agora a marrón caca total. Porque de novo se pensa que desde unha cadeira se pode facer todo igual para todos.
Non somos todos iguais. Iso é así. Nin todos somos homes, nin todos mulleres, nin todos manexamos o mesmo diñeiro, nin temos a mesma educación, nin os mesmos valores, nin ambicións, nin culturas, nin familias, nin recursos, nin LINGUA.
É así.
Sei que hai que fiar moi fino sempre e con todo. E que é complicado. Podo imaxinalo.

Ver moitas veces a xente ensarillándose en estupideces faime deixar de crer na intelixencia humana.

Como se pode consentir un bombardeo a unha escola? A un hospital?

Seino, estou mesturando. É o desencanto, que xa me fai desvariar.
Cada día confío máis en que só facendo traballo por barrios, por pequenos espazos colaborativos, só así se pode conseguir a felicidade das persoas. Que as persoas volvan ser útiles unhas para as outras.
Voume poñer ao día coa permacultura, un termo que veño de aprender, sobre o que comecei a ler, que si, que é idealista, que si, que é utópico, pero quen sabe se non acabarei algún día podendo levalo a cabo...
Quen sabe.

Eu deixo a ligazón á wikipedia, por se gustar: http://es.wikipedia.org/wiki/Permacultura

22.7.14

Quitémonos de facelo mal, non nos quitemos de escribir e locutar ben

Manifesto (unha vez máis) poñendo de relevo o ata a rabiza que estou de que en galego todo vale.

(vaia por diante esta máxima: si, aprecio os esforzos; si, valoro as iniciativas; si, son fan dos neofalantes que o intentan e penso que son o noso futuro, sempre terán a miña simpatía; si, gústame calquera iniciativa que use a lingua).

Pero NON TODO ME VALE.
Abanca, moi ben, parabéns pola iniciativa de empezar rotulando e enviando publicidade en galego, pero cada vez que dou a volta á miña rúa un enorme cartelón tapando o edificio da esquina enteiro recíbeme cun QUITÉMONOS A MORRIÑA.
Eu penso un enorme QUITÁDEMEVOS DE DIANTE (deusquevosfixo).

Estoume quitando (de fumar, de drogharme, de comer coma se non houbese mañá…)
Quito a roupa.
Quito as nenas de paseo.
Quito os pronomes dos verbos cando sobran.
A morriña. A morriña quítoa. Eu quito a morriña indo á casa de vez en cando.
Se lle digo a meu pai: ola, veño *quitarme a morriña, que hai para xantar? (pensará que quen o di mal é el e todo, iso é outro tema sobre o que habería que traballar, ese complexo de inferioridade que se creou nos galegofalantes cando a lingua estándar se comezou a oír nos medios).
Pero seguro que quita algo rico do forno.
Que queres que che quite?
Quítame o que prefiras.
Quita aí un cabrito asado, ou un churrasco requente de onte á noite…
Ainsssssss.
Abanca, amablemente, díxome que estaban traballando no tema para melloralo. Porque, unha vez que gastan os cartos, polo menos que poñan un pesiño máis e lle dean traballo a algún compañeiro que lles torne desas cousiñas (digo eu, non?).

Quixera ver o que dirían os veciños se o cartel puxese: Los dijimos que éramos un banco nuevo. Aquí estamos (al reviente de faltas de ortografía y atentados a la lengua, pero honrados y queriendo ser ghalleghos coma el que más).

O descoñecemento da lingua por parte de certos sectores que teñen “a obriga” de manexala a min xa empeza a atufarme (seino, a constitución, o estatuto e bla, bla, bla, e tamén a carta europea das linguas minorizadas e bla, bla, bla… para todas estas cuestións, recomendo o blog El tupo que fuza, téñeno vostedes á súa dereita e as explicacións que ofrece son moi accesibles para todos os públicos).

O da administración xa non ten volta.
Cada vez que escoitaba o de “leite galega” mentres conducía dábame o arriquitaun polo corpo (e todos somos pilar, e pescaderías e moitas outras que xa eliminei do meu disco duro para que non me doese a cabeza).
Esa fonética que gastan os que fan as cuñas publicitarias nin quero saber de onde sae.
Cando deseñan os “máster en dobraxe” deberían propoñer un erasmus nas casas de galego-falantes, e non obter certificación ningunha ata que lle asinen unha capacitación, xa non digo máis, básica. Un B1 en lingua oral, xa non pido máis.

E onte batín con esta presentación de La Marina coruñesa. Que si, moi ben por ofrecer (que menos, ostia!, que estou dicindo, estoume achicando!) esa magnífica e desproporcionada recreación desa xente que parece que vai peregrinando cara a María Pita coma se fose cara a un lugar santo; pero non, en realidade, está gozando de percorrer a nova Marina de arriba abaixo coma se todas as rutas do colesterol de xente de ben confluísen nesa zona…
Pero en fin. O do vídeo. O do proxecto. Iso é fariña doutra muiñada, non me vou meter máis coa cidade, que aínda me han recibir a pedradas calquera día.
Pero a lingua.
Que pasa con ela? Alguén percibe que o que locuta podería locutar o mesmo texto en árabe, chinés, inglés, castelán, galego ou romanés ou é só cousa miña?
Para dobrar un texto só se precisa saber ler e ter unha voz bonita? En serio?
Déanlle ao play e xulguen (la versión gallego):

Despois din que algúns/algunhas somos uns roñóns/roñonas. Diario protestando. É que… é que non che dan opción! Máis quixera non ter que dicilo!

15.7.14

A min a LOMCE

chéirame cada día máis a can.
Contidos dixitais que vai fornecer o Corte Inglés (entre outros) = unha torta para os amigos (das de comer, enténdase, non do calco "vouche dar unha torta", en calquera caso, eu sempre repartiría hostias, non tortas).
Unha publicación do currículo apurada, apurada, apurada cuns contidos escangallados, repetitivos, que non veñen ao caso, ás veces anecdóticos... e que, en calquera xeito, non chegan a tempo para os centros.
Un cheque para a compra de libros... que só sexan libros... pero, ¿libros por cal lei, pola nova ou pola vella? Como van estar pola nova se non hai contidos publicados... e como pola vella se os que se cambien van estar obrigatoriamente 6 anos nas aulas... ¿como se come esta torta? Cómese con presións e populismos (mestres, facede de tripas corazón, elaborade os vosos materiais -sabémolo, tedes menos horas para facelo, máis alumnos que vos ocupan o tempo e máis competencias que non vos tiñan que competer- ah, tamén menos soldo, menos incentivos e menos de todo, pero, aínda así, sede riquiños e elaborade os materiais da vosa colleita, iso si, tendo en conta que ao rematar os "ciclos" hai uns exames de peso, definitorios e transcentes... -e non lle carguedes co morto ao profe seguinte, aquí vai haber para todos. Por outra banda, directores e directoras, estades nas nosas mans... así que colaborádenos a "denunciar" estes profes e mestres que non nos colaboren na nosa empresa. Por outra, pais e nais do mundo, o dixital é gratis e magnífico (que leva? o que leve, ti come e cala) e os mestres non van cambiar libros, non vos van facer afrontar ese gasto, a todos, en xeral..., que máis dá un sistema universal de préstamo xusto? que máis dá o da educación gratuíta?, os que poidan mercalos novos, mercaranos e farán deles un pandeiro (o de subliñar, por exemplo, unha técnica de estudo que para min foi fundamental, pois... fotocopiamos ou que?)... os outros, pois... levar o libro co adhesivo de "prestado pola xunta de galicia, non romper, maltratar, escribir, estragar, emprestar...". Supoño que, aos mestres, ademais de pedírselle que sexan bos, bonitos e baratos, tamén se lles pedirá que fagan de policía dos libros, para que o envase retornable volva intacto ás improvisadas librarías ilegais das portas dos centros de ensino, cando non nas instalacións dos propios centros.
Gañamos todos.
Non é o que pensa miña prima a chosca, que ten unha libraría.
Nin os editores, autores, tradutores, correctores, ilustradores, imprentas, realizadores, maquetadores, distribuidores, comerciais, pedagogos, fotógrafos, persoal de márketing... que viven da industria.
Tan lexítima coma os que venden produtos de primeira necesidade, como bragas, cueiros ou pasta dentífrica. E, fíxense, aínda nunca crearon un banco de empréstito en ningures con iso, que si, digamos un grandísimo si, aliviaría as familias.
Eu só en zapatillas para que se anden arrastrando por recreos e parques gasto a metade do orzamento invernal...
Pero claro... libros... libros que transmiten cultura, historias, lendas, contos, sabedoría, que están planificados con valores plurais, que ensinan a ler e a observar e a analizar o mundo, libros que teñen detrás o traballo dunha morea de xente, iso é gasto para as familias así, a secas (nin que o resto fora regalado).
A min que me monten un banco de empréstimo de mandilóns, roupa de abrigo, zapatillas de deporte, bañador para a pisci, lentes e gorro, algún instrumento musical, varios chandaletes... pero un ao grande, con todo do trinque e ao que vaiamos todos coa cabeza ben alta (xa sei, existe en forma de roupeiro municipal, pero as formas non son as mesmas).
A ver, non sei se me entendedes ou se me estou explicando.
Hai discursos nos que hai que afondar. Eu non vexo os libreiros do meu barrio montados no dólar. Son dous currantes, persoas traballadoras, instruídas, solícitas, moi amables, cunha vida normal... e as que deben ter que oír e ver teñen que ser para flipar.
Eu neste caso téñoo clarísimo. Un sistema de bolsas para o estudo xusto. En todas as etapas educativas. Un que che permita acceder a todo en igualdade de condicións ca calquera outra persoa: material do tipo que sexa, chándal, zapatillas, mandilón, comedor escolar se é preciso, actividades se son necesarias e un longo etcétera.
Eu, non sei, non quero ir de visionaria, pero para min que isto de aprobar a LOMCE así a todo correr ten que ver algo co tema dos coles que segregan por sexos.
Os amigos xa acumulan demasiadas sentenzas na súa contra. Non se podía permitir que lles pechasen os chiringuitos...
E de devolver a pasta, nasti de plasti... (totaaaaaaal, aghora xa foi, marica non chores!). Así nos vai, paisiño do caralliño.
E máis que teño contra a LOMCE eh, é que de cando en cando revísoa para cabrearme...
Eu necesito unhas vacacións... desas de nin teléfono nin xornais ao redor. Desas que acabas por pensar que o mundo é ben bonito e que podemos cambiar o que nos pareza feo...
Desas que...
Desas.
Os temas complexos, sempre precisan dunha análise complexa e de moitos puntos de vista. Iso non hai que perdelo da perspectiva.

Quedar

Quedar ás veces é difícil. Compatibilizar vidas variadas, traballos variados e plans variados ás veces tórnase imposible.
Despois cando quedamos lamentámonos de non telo feito antes, é así. Somos así.
Eu moitas veces cánsome de lanzar propostas que non chegan a ningures, pero non deixo de facelo porque, ao final, cando cadra, paga a pena moito.
Con todo, cada vez arredo máis desa xente que che di: podemos quedar.
Concrétame.
O luns non podo, o martes e o mércores tampouco, o xoves vaime fatal, o venres creo que non estou, para a fin de semana xa teño outros plans... ¿cádrache ben así?
Perfecto. Non podes poñer máis da túa parte.
Eu adáptome.

Persoas humanas, poñan da súa parte, porque se non, non se vai a ningures! E o verán pasa, e volve o inverno, e o inverno é longo e frío...

14.7.14

Máster do universo

Estou por facer un máster. Preinscribinme, cumpro os requisitos, probablemente acceda e todo.
Interésame bastante, case todo.
Eu son fan dos MOOC, eses cursos en aberto nos que aprendes moito, en que te integras nun grupo de traballo, vas ao teu ritmo e tiras moito proveito porque é unha aprendizaxe colaborativa e desde moitísimos puntos de vista.
Recomendo encarecidamente anotarse a estes cursos porque son bastante openmind.
Pero non che certifican nada, inda bo é que ofrecen os coñecementos de balde.
Así que estaba eu cheironeando que cando me queira poñer en serio con isto do ensino e deixarme de andarlle dando tombos á miña vida laboral (que é coma unha montaña rusa escanghallada de todo), pois vou ver que estou en bragas e desfasada.
En bragas por non ter puntuación ningunha para afrontar ningún tipo de oposición (estudar despois de estudar e tras pasar moitos anos sen estudar resúltame esgotador), cando o día para ti tiña que ter o dobre de horas das que ten para poder dar abranguido todo canto tes que facer, facerlle oco aos apuntamentos revellidos para pasar unha primeira fase de chapatoria é duro, duro, duro...
E desfasada porque, queiras que non, a habelencia que che dá o exercicio non cha dá ningún contido teórico, nin ningún curso MOOC que fagas con moito interese.
Así que planifiquei e tracei dedicar este próximo curso a sacar algún mestrado que me puxese as pilas (por interesante, con contidos útiles e cun horizonte claro) e me dese algún puntiño para a fase de concurso (os dousmilcincocentosmillóns de horas de cursos que fixen en universidades, sindicatos e asociacións parece que xa non valen, caducou o coñecemento, por non dicir máis abertamente outras cousas que vou gardar para o corasón).
O caso é que me deu por fuchicar pola rede, o típico, opinións de xente que o fixo, traballos, a vida, obra e milagres dos docentes que o imparten... non é que me botase para atrás, pero é que... é moita pasta para a aventura.
Tiña que poñer as pilas tamén, dunha vez xa por todas, co portugués e deixarme de tanta procrastinación e tanta leria...
Agora que estou a tiro de pichoca de matricularme (ou non) asáltanme as dúbidas.
Eu son tan pouco formal para os formalismos, abandono todo o que me parece unha perda de tempo enseguida sen dar a oportunidade.
Eu penso que se están seguros do que fan, deberían dar unha marxe de proba, non? Cantas veces te embarcas en algo que descobres que non é o teu e continúas por compromiso...
A verdade é que llo mandei como suxestión e remitíronme á páxina institucional onde ex-alumnos (aínda facéndoo) falaban do tema.
Home non, que carallo vai dicir unha persoa acabada de licenciar mentres fai o mestrado nun blog de opinión moderado polos docentes que che teñen que dar o aprobado e titorizarche o traballo...
(parece mentira que o teña que dicir, liberdade de expresión... ata certo punto e daquela maneira).
O carallo é que bateron comigo.
Xa vexo o blog do ano que vén...
(seino, estou prexulgando, e polo tufo que me dá, non debería matricularme...).
A ver se deus me manda un wasa visionario ou algo, que vexo que en Gaza déronlle o día libre e igual ten tempo para as miñas historias.

11.7.14

E-DIXGAL

http://www.contratosdegalicia.es/resultado.jsp?N=20386

Parece que xa temos a quen adxudicarlle o tema...
A min o de UTE soábame sempre a construción e chamullada (pero hai que ir cos tempos, María, que me estás moi desfasada).
Fedellando nas páxinas web das empresas que teñen máis puntuación: NETEX, COREMAIN, IECI e ALTIA pódese atopar información abondosa, así como tamén nos foros (esta máis ca abondosa, substanciosa).
A min o tema dos contidos preocúpame bastante.
Quizais os próximos aprobados se poidan cambiar por corticoles e así colaborar aínda máis coas familias (ollo, é retranca, o de vender fume a min non me camela).
Por se alguén non cae, a tal IECI non deixa de ser o corte inghlés... (con la ighlesia hemos batido, porque a fundación Ramón Areces... busquen tamén).
A verdade é que ninguén mellor ca unha consultora e un corteinglés para promover os novos valores da LOMCE, se o trazasen, non lles quedaba máis pechadiño o círculo.
Cando teña vagar, tragadeiras e calleiro preparado, póñome a revisar o asunto máis a fondo.
Isto merece unhas horas de análise e avaliación que agora mesmo non teño.
Si ou non?

PD: non deixan poñer a ligazón porque só se pode ver un determinado número de horas. Pódese procurar a información na páxina de AMTEGA buscando o contrato: Servizo de desenvolvemento de un entorno virtual de aprendizaxe para o ámbito educativo non universitario de Galicia, cofinanciado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional no marco do Programa Operativo FEDER Galicia 2007-2013 (Expte. 51/2014)

Aínda que supoño que axiña empezará a circular pola prensa e esas cousas.

10.7.14

Maternidades e outros asuntos


Non hai moito caeu nas miñas mans un documento sobre a maternidade nos tempos que corren (non vou especificar máis, non hai necesidá). Supostamente ía atoparme reflectida, por compartir coordenadas espazo-temporais, supostamente ideas e visións da vida semellantes ou con lugares comúns, etc.
Pois nin tanto (nin tan pouco).
Moitas veces, falando destes asuntos, dicíanme compañeiros e compañeiras que me tiña que poñer ao choio e escribir algo.
Supoño que en clave de humor.
Ou desmitificando algunhas cousas que, case sempre a publicidade, intenta venderche como fantásticas.
A culpa é túa por ser tan inocente.
Eu non lle acabei de topar o chiste á preñez. De lado dábanme punzadas. Boca arriba quedaba sen respiración e esmagábanme os órganos e boca abaixo era imposible resistir nada.
Movíame coa graza dun animal ferido. Doíame un pouco-moito os ligamentos. E tiña os peitos coma se quixesen botarse a voar de maneira autónoma. Entre outras cousas.
Confeso que, en nigún momento sentín bolboretas no bandullo, nin bañeiras de felicidade asolagándome de continuo.
Certo é que, como dixo amablemente o tocólogo: señora, si usted ya era gorda, no esperaría ponerse finita y en forma con un embarazo gemelar.
A todo isto sen me queixar nin preguntar, vese que ese día estaba esperando soltar esa frase e tocoume. Porque esa é outra. Adianto que non serve de nada queixarse, hai que velo e vivilo como circunstancial, e con alegría. Pódeche tocar un cardo que che diga lindezas así, e o único que podes facer é dicirlle que tampouco el é Brad Pitt e que viñas desexando espetarllo, que grazas pola oportunidade.
Non vaias contando por aí que che doe tal ou cal, ou que trousas día e noite… a túa familia pode empatizar con cara de lástima, o resto do mundo non ten necesidade de saber esas intimidades, nin tampouco lle gusta estar ao tanto, garantízovolo e, finalmente, o persoal sanitario implicado, leva traendo nenos e nenas ao mundo tantos anos que por aquí lle entra, e por aí lle sae.
Algunhas frases maxistrais da matrona que me tocou (algo cabestra, pero bastante franca e sincera): se o mundo vai depender das nais modernas isto acábase; as nais de agora pensades que un embarazo é coma un mal gas; antes paríase nas cortes e sen medios e agora preferides que vos anestesien e vos quiten os fillos de diante; queixádevos agora que o peor está por vir
Eu partíame bastante con ela, porque a vía moi sincera, a verdade. Pola súa experiencia (hai que dicir que os perfís de mulleres que atendía cambiaran moito nos seus máis de 25 anos como matrona) constataba que o embarazo se vivía de maneira moi “desnaturalizada” para o seu gusto. Supoño que unha matrona, afeita a que os embarazos sexan unha rutina, ter que escoitar se non te poden intervir unhas semaniñas antes para quitarcho (que total xa estará criado abondo) e así aforrar as molestias finais, ten que doer e cabrear.
En fin. A min o único consello cabal que me deu unha colega, cando as datas das consultas non tiñan sentido, xa ían fóra de prazo (tiña vez co anestesista 15 días despois da data probable de parto), ou non servían de moito: o único no que debes confiar é en que todo vaia ben, porque non ten por que ir mal. Si, parece un anuncio do Gadis, pero éche o que hai.
Teño centos de anécdotas, das de botar as mans á cabeza e tamén das de agarrar a barriga coa risa.
Do meu paso pola experiencia (finalmente foi cesárea, así que foi coma se me atropelase un camión e me embestise pola barriga, nin máis nin menos), só podo queixarme de que ninguén mencionase nunca xamais iso dos loquios, nin dos torzóns que che dan.
Un día falamos do tema, pero a corentena, ese gran tabú do que se fala como período de tranquilidade, paz e descanso debería airearse máis, a verdade, e facer máis explícita a súa etimoloxía.
Inocentemente, sexa por esa hormona da felicidade que segregas, ou por esa ignorancia de non querer ir máis alá, non pensas en que se o teu útero se distende ao longo de 42 semanas, por lóxica, ha ter que volver ao seu (e en menos días, hahaha, non bota outras 42 semanas amodiño)…
O outro é un tema escatolóxico, a min non me importa ser escatolóxica, pero a xente tenche moito pudor para estas cousiñas, así que iso en privado contesto a quen precise.
O que significa a corentena só o sabes cando a vives intensamente. A min parecéuseme a iso dos terreos en barbeito, pero ao super-bestia.
O da lactación materna tamén é para botarse a chorar. Parece que se es moderna, non hai termo medio. Ou es da patrulla da liberalización feminina ou es da patrulla da caverna da teta fóra.
Pois nin tanto así. Coma sempre, pode haber algo máis ao xeito. Iso si, o que decidas, despois de pensalo, estudalo e consideralo, lévao adiante facendo oídos xordos.
Probablemente ninguén che opine se te decides polo leite de fórmula. Eu creo que lle chaman fórmula porque é a fórmula perfecta para que as avoas, avós, tíos, pais, escolas infantís, etc. poidan participar na túa vida e usurpar un espazo que, de non alimentar con biberón, é exclusivamente teu.
Así que a xente encantada con iso, non vas recibir queixa.
Se dás o peito, probablemente terás que oír de todo e toooodo cristen sentirá que pode opinar: desde o incómodo e doloroso que é (eu penso que quitado algún caso concreto, unha pequena molestia ao comezo é bastante soportable, digo eu que despois de que case te abran en canal, que che doia o pezón coma se te acabases de arrastrar pola area tampouco é para tanto, e, ademais, acaba pasando enseguida); ata que non come abondo ou non medra como é o debido (aquí, racionalidade, somos mamíferos desde que o mundo é mundo, ata nos recónditos lugares onde a alimentación é deficiente, os meniños da teta saen adiante só con ese superalimento). E outro día volvo co asunto.
Eu son pro-lactación materna, aínda que no meu caso non puiden facelo ao 100% (non podía coa miña vida, asegúrovolo), nin todo o tempo que quixen (os nosos rebentos axiña preferiron roerlle cousas máis substanciosas, o leite sobroulles en canto coñeceron as mazás esmagadas con plátano e galletas maría).
O tema das consultas pediátricas éche fariña de longa muiñada. Hai quen lle consulta ata cuestións que para min son de educación e moi persoais, e hai quen busca dúas, tres e ata catro opinións para garantir que non está obrando mal (señores e señoras, un cu rubio é un cu rubio, probablemente se puidésemos ver o noso habitualmente, constataríamos que tamén está rubio ás veces se comemos algo que non nos presta). O pánico cando es primeiriza faiche pandar moitas veces. Se puideses verte con perspectiva, daríache vergoña propia.
E non me vou estender máis. Só permitirme un consello final. Nos primeiros paseos, onde inocentemente vas dar a un parque porque che fai ilusión ter un carro que aparcar nun banquiño á sombra:
a) fuxe dos e das falsos empáticos. Preguntaranche: Canto tempo ten? Canto che come? Lévalo á escola infantil? Dorme no teu cuarto ou xa ten propio? Dáslle peito ou biberón?... e tras unha toma de contacto (na que ti, se non perdiches ningunha neurona, te sentirás incómoda porque nunca unha descoñecida se puxera en plan tan íntimo contigo), o que sucederá a continuación é que pandarás unha hora e pico (iso se non tes claro que podes ser descortés porque non lle debes nada) escoitando como é cada deposición e cada choro, baba ou moco do seu rebento ou rebenta (isto na primeira fase, na seguinte xa tocará cada pseudopalabra, cada pasiño, cada graza…).
Un día, cando xa levaba algúns casos destes ao lombo, confesei en círculo de repunantes-mi-vida-eres-tú:  teño dúas, son primeiriza, non estarei xa saturada de merda, mocos e vómitos? Terei necesidade de saber a merda que caghan tamén os fillos do mundo?
E o mundo deu un xiro, porque asumín que non, que non me gusta saber a que cheira a merda dos nenos do mundo, xa me emparanoiaba abondo co lixo que xeraba na miña casa (ah, e do tema ecolóxico tamén falamos outro día, eu ben quixera ser máis do que fun, pero non, non fun nai Pinterest, nin cosín cueiros con estreliñas e lúas, nin fixen masaxes relaxantes para estimular a psicomotricidade temperá dos meniños, o noso era puro traballo en cadea, e encadeando un día atrás do outro).
b) se podes, arrímate á xente que intúas que pensa máis ou menos coma ti, que non pensa que trouxo ao mundo ao pequeno Buda, que está desexando falar de temas que se afasten do que che acaba de cambiar a vida, que nin che pregunta o que comen-cagan-vomitan os teus abrochos, e que non che fai a ficha de arriba abaixo, para valorar se vas ben vestida, ben peiteada, se te incorporaches ao traballo, se levas as nenas combinadas, se fas o puré na casa ou o mercas no súper ou se quitas unha teta onde che dá a gana. Arrímate a quen só sae da casa para airearse, non para darlle a matraca a outras persoas con que a súa vida é marabillosa desde que chantou un orneón nela.
Que non vos enganen, cadaquén amaña como pode: os nenos entran na cama dos pais polo medio da noite, comen se lles dá a gana, choran cando lles parece, medran o que teñen que medrar, falan cando teñen que falar e andan cando se senten preparados.
Eses nenos que dormen dez horas dun tirón, que comen biberóns coma se non houbese mañá, que non son estrañóns, que falan ao ano e que andan aos 9 meses e que prefiren unha acelga cocida antes ca uns gusanitos crédeme, non existen. Só nos mundos paralelos ou imaxinarios de nais, pais e avós que poñen as lentes de ver bonito para ter algo distinto que contar ou do que chufarse.

8.7.14

#traballandoenlingua

Mañá andarei por Carballo no curso da UdC con CTNL falando sobre a transmisión da lingua materna.
Neste caso, da non-transmisión ou da perda ou ruptura coa lingua materna a idades temperás.
É unha cuestión que me doe e que me afecta, non se pode negar.
Supoño que todos e todas os "do galego" temos os mesmos estadios e os mesmos lugares comúns cando se nos dan estas circunstancias.
Primeiro agobiámonos moito, buscamos culpables, razoamos con todos os axentes sociais que parece que están contra nós (garderías, monitores de actividades, nenos nos parques, aniversarios, coidadores e coidadoras, debuxos animados...) e damos cornadas contra o evidente: medrar en galego nun medio hostil é moi difícil a non ser que a) teñas a sorte de atopar un gueto no que varios pais/nais coincidades no asunto e non paredes de relacionarvos ou b) teñas a chiripa de que os educadores e mestres sexan pro-galego e o mellor amigo ou amiga dos teus fillos e fillas tamén sexa galegofalante... (seino, iso non adoita acontecer)
Despois asumimos con moito pesar que os nosos rebentos apenas falen galego, ou que o falen de mala maneira, nunha especie de xerga que é o colmo da filoloxía...
Ao final, coma en todos os períodos de duelo, agardamos confiados que interioricen a lingua, e que, co paso do tempo e das circunstancias, acaben volvendo a ela, se se dá o caso.

Entrementres, os lugares comúns son:
1. a vergoña de atopar colegas de profesión (tradutores, lingüistas, profes...) sen fillos ou coa sorte de telos criado en ambientes galegofalantes e ler nas súas olladas o de "non-dou-creto" e ti non saber onde meterte da rabia porque, en realidade, si que reforzas na casa o tema, respondes sempre rectificándolles o que din en versión galega, moléstaste en ter o TDT trucado para que as canles de debuxos só saian en versión orixinal e nunca en castelán, gastas os cartos en materiais en galego, falas cos profes-coidadores-monitores e insísteslles no importante que é para ti o tema da lingua... e un longo etcétera.
2. a familia, que sempre te considerou radical, extremista e outros adxectivos inxustificables, aproveita calquera ocasión para responder en castelán con voz de falsete calquera pedimento dos rebentos, e, de paso, espetarche frases como que che caeu a soberbia, que quen non quere caldo come sete cuncas, que onde estás criando os vástagos para que saian tan finolis... en fin, coma se ti non tiveses abondo con non recoñecer ás veces os rebentos como teus cando che champan o seu discurso en perfecto castelán con verbos compostos e adverbios que nin que estudaran con nebrija... (cando na miña casa o eu comezou a ser substituído polo yo, hei de recoñecer que doeu, doeu moito).
3. as poucas persoas que podían ser modelo de lingua, directamente pasan ao castelán cando as oen, porque non vaia ser o conto... así que te cansas de explicar a esas señoras riquiñas que se paran que se poden dirixir a elas en galego, que o entenden perfectamente e que...

Xa me entendedes os que estades nas mesmas circunstancias.

Nós tamén eramos escolarizados en castelán, no meu caso, xa logo tiña 6 anos, a lingua estaba máis que asumidísima, e aínda que vivín na diglosia, dominaba as dúas e compartimentábaas moi racionalmente. Os prexuízos só houbo que superalos.
Agora comezan a escolarización cando están empezando a falar, os seus modelos para alfabetizarse xa non só son "os da casa", tamén son os mestres, os coidadores, os monitores das garderías, os amiguiños cos que pasan o tempo...
É unha loita moi desigual, moi, moi desigual.
E inda nin sequera desapareceron os prexuízos. Pouco ou nada se avanzou. É a miña percepción.

Eu síntome, en moitas ocasións, coma se levase o cartel co chiste de "sabes cal é o colmo dun filólogo?... que lle saia un fillo...".

O dito. Mañá alí lle andaremos, falando diso e do que saia. Vémonos!

7.7.14

Todos os luns

Comezo cuestionándome o mesmo.
Sobre todo cando ves que hai o mesmo para xantar. Todos os días.
E ao final, todo pasa...
...e pasen días e veñan chuzos.

Como sentenciaba a miña sabia compañeira, ao final, a todo nos afacemos, é o que nos salva...

Looking for a clic!