Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

30.9.13

Fascinada

Estou fascinada cun escritor-ilustrador que coñecía dun libro, pero no que nunca reparara.
Desde que as nenas atenden os contos que lles lemos con máis interese, sempre lles digo quen é o autor e quen o ilustrador, para que vaian aprendendo que os contos non "nacen" espontaneamente, senón que son froito da habelencia e da imaxinación dunha ou máis persoas.
Pois un día na biblioteca (que lugar máxico e que mágoa que se maltrate e se vapulee deixándoos sen recursos e queimando o persoal), collemos un libro dun verme que vai comendo de todo.
É este:
Gustounos moito, pero quedou aí o tema.
Unha vez que comezaron a escola, e con ese medo paranoico que me entra de que non se convertan en persoíñas que sufran se non pintan o mono de marrón, o sol de amarelo e as bonecas loiras e con vestidos en tons rosas, procurei un ilustrador que se desmarcase un pouco. E recordei un de que me falara xa outra nai coa mesma teima.
Non recordaba o nome, pero recordaba que era o autor dese libro do verme que xa andara pola casa. Pasamos pola biblioteca e voilá, o universo Eric Carle ao noso alcance (non o teñen todo, pero si abondo para comezar).
Estou en agradecemento perpetuo á biblioteca municipal, e creo que axiña iremos frecuentar a do cole, que alí tamén debe haber moito onde escaravellar.
Dos dous títulos que temos, encántanlles os dous ás nenas. Lémolo ata que xa o saben de memoria, e despois imítanme.
Dá risa ver como din: A adaña taballadoda, esquito pod edic cal-le.
Non sei se a Eric Carle lle había gustar verse, pero se eu fose el, non me cabería unha agulla polo cu do orgullo.
Déixovos a ligazón, por se gustar: http://www.eric-carle.com/home.html

E déixovos as imaxes. Para alegrarlle a pintiña a este blog.
Só un apuntamento. Cando miro por aí experiencias educativas, ou atopo material que me emociona, teño un remexido de sentimentos encontrados, deses que che acaban por facer pensar: maldita sexa, había que matar algún ministro cuadriculado...
Este estámolo aprendendo de memoria

Este espero mercarllo para o aniversario
Este agardo mercalo tamén

Este tamén nos encanta, xenial!

24.9.13

(................)

Ás veces acontece iso, que non hai palabras.
As nenas van no bus contentas. A escola comeza a gustarlles.
Eu leo o blog de Isabel (téñoo ligado á dereita, InnovArte Educación Infantil) e gústame o que leo, a clase de educación que promoven, os valores que non queren esquecer baixo ningún concepto: non consumismo, non cristianismo, non modernismo, nin ultramodernismo, nin estatismo, liberdade, non xéneros marcados, amplitude de miras... gústame moito. Quero confiar en que todo é así, porque iso faime feliz.
Polo demais, querendo moito as pequenas cousas.
Ultimamente gañei algunha cousa e perdín, sen querelo, irremediablemente, outras.
Empezo a resignarme con que non se pode ter todo.
Algunhas das que perdín bótoas fondamente de menos. Entre elas algunha persoa coa que podía falar infinito e rirnos da vida xuntas...
Hoxe teño máis morriña da que me conviña.
Saín do meu bucle de sentirme formiga miserenta, e xa foi un avance.
Non é que me convertese en sapo con papo inchado, nin moito menos. Quen nace formiga, formiga queda.
Aceptándoo de bo grado.

23.9.13

Só dúas cousiñas para comezar a semana...

Onte mirando as estatísticas da visita á páxina descubrín que se buscas "puticlub yapana" e "galicia boi de palla" sae odemomeleve entre os primeiros...
O de boi de palla compréndese, o outro non mo explico.
E tamén é queeeee... ter que buscar o enderezo do local de alterne en google, moito cambiaron os tempos, Venancio.

O segundo é a decepción con ramón. Tres correos del nesta última semana (informativos, non é que nos fixésemos íntimos) e os tres en castelán, incluso longos, non son avisiños dun momento.

Eu xa vía vir que era non era un falante-militante (por "etiquetalo" dalgún xeito, para que nos entendamos)...
O esquío deixou de ser esquío.

Xa é ardilla.

A ver que lle pasaba ao esquío, que houbo que travestilo...

Pois iso. Para o resto de actualidade, hai xente máis informada e que se expresa mellor. Eu hoxe só teño a cabeza para comezar ben a semana. Cada vez vouno levando mellor e empezo a estar máis lúcida.

By the way... a última temporada de Dexter... en fin... os guionistas debían estar queimados e dixeron, veña, a sacar isto de diante canto antes...

19.9.13

Rosalía pequeniña

Cada vez que releo a Rosalía quéroa máis, admíroa máis e abráiome máis.
Estes días na casa soa moito o disco de Uxía, Rosalía pequeniña, que mercamos para as nenas. Gústame moito, a verdade, é un gusto que as nenas comecen a oír palabras que máis tarde entenderán cantadas por Uxía.
Tamén me encanta a canción de peche de Sés, "eu cantar, cantar, cantei...", supoño que Uxía non será parva e cando pensou na canción había pensar que non había ninguén mellor ca Sés para poñerlle voz. Peche de ouro.
Unha das cancións que máis me gusta é a que versiona o poema Do mar pola orela..., ponche o corazón nun puño pensar na situación, pero hoxe vénme máis ao pelo a seguinte:

Por que, miña almiña,
por que ora non queres
o que antes querías?


Unha canción dos Hombres G (si, tamén teño pasado preadolescente) dicía: no soporto a las niñas que todas las canciones les recuerdan algo...
É inevitable que nos vexamos reflectidos nalgúns artigos que lemos, nas vivencias que outros narran, nas cancións... é un feito que non queremos estar sós, sentirnos sós, máis ben queremos sentirnos nunha colectividade que nos acolla, que nos comprenda, que consideremos solidaria con nós e coas nosas ansias.

Di Ranma "la vida es dura, hay que pelear", eu creo que máis ben non é que sexa dura, é que a facemos dura.
Por fortuna, ás veces tes a grandísima sorte de rodearte de xente que che di: enténdote, enténdote, claro que te entendo.
Porque do contrario acabas minada pensando que nada faz sentido.

Onte vendo Dexter pensaba que se eu fose asasina en serie ao seu estilo (conseguín empatizar con asasinos en serie, pero seica lle pasa a todos os seguidores, non é cousa que teña que ir mirar)... tamén tería un barco. Para desfacerme do material e para ir pescar... hi, hi, hi!!!

18.9.13

Os soles

Un dos meus rebentos aprendeu a debuxar soles, soles raros e divertidos coma ela.
Colle un bolígrafo coma se collese o cabo dunha corda, con forza, e traza o que quere ser un círculo. Despois faille moitas patiñas arredor, que máis parecen os pelos ao vento dun espeluxado ca os raios do sol e, por fin, píntalle dentro con amarelo como ben pode.
Inda que estes días di que o sol é madón, pero no cole non teñen demasiados pintos, así que nunca pode ter o madón para ela e volveu ao amadelo.
O outro rebento é máis creativo e os seus trazos poden ser calquera cousa: polbos, cangrexos, trasnos, unha festa, a súa familia, un oso panda... E cando pode escapar da supervisión, no canto de no papel, gasta tinta pola alfombra, o chan ou o sofá, onde lle dea a rapidez.
Vinas tan grandes dándolle con tanta ansia ás cores sobre o papel... que pensei que era cuestión de tempo que deixasen de chorar por iren á escola.
Despois coñecín os compañeiros e as compañeiras, e vin os seus debuxos, representándose a si mesmos, ou animais, ou o que sexa, tan ben trazados xa. E quitándolles meses e anaco en altura e madureza.
E entón parecéronme tan pequenas, tan inmaturas para ter que facer a súa xornada escolar sen soltar a bagulla que me doeu no corazonciño.
Se o mundo puidese ser outro, este ano dedicabámolo a coñecer o medio e a coller os pintos máis amodiño, moito máis amodiño...

Hoxe quixen traer un dos soles e un dos trasnos, pero esquecinme, e xa os boto a faltar.

17.9.13

O mestre

Caeume moi ben ben. Un rapaz novo, con forza, con ansia, razoable e amable.
Ten mellor fonética ca min, véselle que foi o que mamou, así que cando fale en galego será un bo exemplo para os seus pequenos alumnos.
Cando non, non.
Non vou afondar máis no tema, porque estou en clara minoría.
Se falase inglés, a xente probablemente sairía da aula aplaudindo coas cachas.
É o que ten que o de fóra sempre sexa mellor.
Iso si, facíame moita graza porque só lle faltaba dicir perfeito, até e obrigado no canto de perfecto, ata e grazas para ser a calcamonía dun amigo meu. Cagadiño, vaia.
Mesmos xestos, mesmo riso, mesma maneira de se expresar...

Deume un algo de carraxe ver o espazo, iso si, tan cativo, tan cativo, para 25 almiñas cándidas pasando tantas horas...
En fin.
É o que ten o ensino público, que como molesta, espóliase.
A ver se así algúns decidimos deixar de defendelo e de apostar por el...

Polo resto...
...do resto mellor non dicir nada. Pásame coma ao ensino público. Máis ou menos.

16.9.13

Today is the day

Hoxe por fin vou coñecer o profe.
Non o quito da cabeza ata que o vexa falar, explicarse... what a moment!
Mañá máis.
Só que ver ese vídeo dos meniños na porta dos colexios mal-falando en galego porque era para a galega (os tempos son chegados, en que as novas xeracións apenas poden expresarse en galego inda propoñéndose facelo, que tristura me dá), pois entroume a aprensión así polo fondo dos pés e ata o corazón, por imaxinar xa a marchas forzadas as miñas parrulas o ano que vén, micrófono en man balbucindo que tinían ganas de volver a la escola por ver los amigos...

Se a impresión é estupenda, igual lle champo un bico na cara e todo.
Se é nefasta, igual chego á casa e collo a bolsa para ir ao ximnasio facer un pouco de bodycombat, porque é a arma que nos dan, a autoperrencha, todo o demais, seica é fundamentalismo, radicalismo, extremismo e galeguismo cerradismo...
(o que se lles enche a boca cos ismos á hora de combater os razoamentos con insulto e descualificación fácil).

O dito. A ver que pasa. Xa me tarda.

13.9.13

O malo da xente de agora, é que pensa que nunca vai necesitar a ninguén

Isto díxoo unha señora onte no bus a unha compañeira. As dúas subían a Compos para limpar casas. A sabedoría continúa residindo onde residiu toda a vida. No cotián de xente que xa viviu moito.
Pois iso.
O malo que ten facerse grande é que cada vez te vas facendo máis consciente de que aquí, para que alguén mova o cu, teslle que ofrecer, como á nai de Brian (n'A vida de Brian): o ouro e o mouro, e aínda así...
En fin.
Non vou dicir máis, porque o feito é así. Cadaquén que faga á súa maneira.

Flipando co de Resistencia Galega e con todo o facherío desproporcionado. A min que non me fodan. Acabouse a ETA, ímola emprender cos cataláns e cos coitados dos galegos.
Outra historia para ir mexar e que non saia gota.
Pois flipo coa resposta popular dos cataláns e coa cadea ininterrompida. Quítolles o sombreiro e dáme envexa da boa (non da de babear, da de "eu tamén quiría").
E flipo co fachiferio imperante nos medios e nos des-gobernantes. Non deixo de abraiarme nunca.

E polo demais, no cotián, seguindo co noso.
Ben, grazas, tudo bem, tudo bom.
Dáme gusto prender o teléfono e ver tantos curriños e curriñas acordándose das nenas e preguntando pola súa introdución ao escolar, a lingua de ramón (gran cuestión) e outras cousiñas.

Tamén outros e outras na súa liña. Coma sempre, hai de todo na axenda, nunca dou acabado de facer limpeza a fondo. Sempre me acaba podendo o tema Delete... Delete e  fuckyou!

12.9.13

Dexter, rutinas, escolarizacións e máis...

Nótase que comezou setembro a fondo porque na parada do bus, ás 7 da mañá, xa somos máis de dous gatos perdidos e xa non só me cruzo coa máquina de lavar as rúas por Compostela. Incluso bato con rapazolos que me preguntan abertamente se quero sexo voluntario, consentido e baixo as miñas directrices, que non queren marchar para a casa cargados de amor.
Si, o que non me pase a min non lle pasa a ninguén.
Houbo unha época, creo que xa o comentei, que tiña soños tan vívidos que recordaba tan ben ao espertar que a miña vida era unha continua confusión de realidade e ficción. De aí que todo me pase a min, inda que ás veces non estea segura de se foi certo ou non.
Vouno tomar coma unha especie de sacarlle tempo ao tempo e ter máis vivencias ca ninguén nunha única vida para vivir.
Unha sorte, vaia.
O caso é que a escolarización ao final parece que se produce con éxito. As nenas van contentas e para o sitio da titular veu un rapaz chamado Ramón. Inda non puiden velo cara a cara, que eu son moito de primeiras impresións certeiras, pero polo de pronto onte leulles un "conto máxico" e deixoulles probar o váter ás nenas. O do váter supoño que é lugar común de todas as familias, hai unha época en que é entrar nun sitio (bar, museo, casa allea, restaurante, edificio público...) e hai que pasar necesariamente polo váter, inda que aos dous segundos escoites o esperado "non sae".
Claro que non sae, é imposible unha vexiga que mexe tantas veces na tarde ou un esfínter que solte tantas veces ao día, pero é que o mundo da decoración dos váteres públicos é un paraíso aos ollos dos infantes e das infantas.
Pois iso, que xa foron ao seu lugar favorito e leron algo "máxico", si, máxico con X de xamón...
que ilusión
Ramón,
que a túa primeira intervención
leve o x de xamón
...
Non me coñeces, pero de seguires así,
farasme feliz
tan feliz
coma unha codorniz
(sei que é perdiz, pero como son moito de rillar e xa case teño fame, váiseme para aí o sentido poético, cara ao práctico)

E máis cousas de setembro. As series. Volvemos ao frikismo retomando a última temporada de Dexter... cun personaxe que a ver que pasa con el. Non vou facer, coma sempre, spoiler, así que teño que ter as mans quietas e a boca pechada.
Despois de Dexter xa seguiremos con Newsroom, Breaking Bad e non sei cantas máis temos aí na recámara. Por recomendación de Vilasó e Vítor imos ver Orange is the new black... e xa comentarei o tema.

E hoxe piscina... fanse tan grandes e autónomas á volta das vacacións que case non dá tempo de reaccionar.
Polo resto, intentando mellorar e rebaixando o nivel de andar á defensiva.
Hai que andar, dicían os vellos, pois iso, hai que andar!

9.9.13

Xa sei que ultimamente non escribo nada...

...é que me vai a man cara ao persoal e tampouco hai necesidá.
Esta fin de semana fun á feira do románico de Negreira. A xente non sabía moi ben se estaba na idade de pedra, de bronce, románico, gótico, renacemento ou reconquista. Directamente vai aos chinos e pide algo para botar ao lombo.
Polo menos mentres mirabamos a cetrería dábame algo de risa aquel raparigo co arco ao lombo dando as clases aos pequenos cunhas medias de escuma grises por entre as que lle saían os pelos, unhas zapatillas do décathlon e uns calzóns negros por riba, que só lles faltaba poñer Armani en goma branca e negra...
En fin. O caso é que paseando por alí (en realidade a nosa intención era visitar o pazo, que non sei se unha lenda urbana ou que, nos transmitiu que ese día se podía visitar tanto xardín coma arredores e instalacións, e mira, nós vímolo bastante inaccesible e ninguén que ofrecese tamaño privilexio), pois iso, que paseando por alí un meniño achegouse a un posto de tatuaxe (super-románico, por outra banda) para preguntar canto lle custaba facer un. O dono do posto, con bastante cara de aqui-non-vou-rañar-nada preguntoulle se levaba cartos, e o raparigo, espelido, díxolle que si, e o señor champoulle, sen se cortar nadiña: pues serás el único de tu pueblo... vese que non fixo unha tatuaxe nos tres días de feira. O rapaz non sei se colleu a ironía ou a mala hostia, pero despois vino pasar e non levaba tatuaxe ningunha.
A min isto das feiras medievais, románicas ou como lles chamen suscítame unha especie de amor-odio. Amor porque pasas o día gratis vendo espectáculos: malabares, paxaros, curiosidades... e iso, queiras que non, agradecémolo os de humildes-plans-para-pasar-a-fin-de-semana, que non todos os días está o tempo ou a gana para tirar de coche e bocadillos, peeeero, por outra paréceme unha ruindade histórica empobrecedora de mentes. Alí había rapaces disfrazados de trogloditas e outras de puti-princesas-disney que eu xa non sabía se me mancaban na vista ou na conciencia...
O caso é que á xente gústanlle e xa está. Non digo máis nada.
Salvo algunhas coma a feira franca de Pontevedra ou o Arde Lucus en Lugo que non son, ou polo menos a parte que ten que ver coa organización, unha aberración completa. Unha e outra préstanse para evocar, rememorar ou vivenciar certos momentos históricos e o que iso implica.
Teño que dicir que, de todas as que fun, o desembarco viquingo de Catoira foi a que máis me arrepiou. Nunca tanto botellón histórico foi tan admirado.  Unha vez e nunca máis.

Pois iso, que volvendo ao título, vai moito que non escribo, porque se me vai o tempo noutras cousas, xa case non prendo o ordenador para o vagar. As miñas sereíñas van empezar á escola, sen docente asignado, así que irán ás cegas, sen reunión previa nin ese proceso do que presume a consellería nese libro en que describe os brazos amorosos que reciben os meniños que van entrar ao sistema.
Neste caso non sabemos nin se serán brazos de home ou de muller, nin se falará ruso ou chinés... En fin. Deste tema case mellor non falo, porque me quento e despois non me desincha a vea ata ben entrada a noitiña. Non paga a pena. Colléndoa como veña e despois xa imos vendo.

O resto, todo igual. Como con toda probabilidade diría Ana Botella, outra que sempre me fai rir (amargamente, teño que dicilo), the last monkey is a little to say... pois iso. Compensando unha cousa con outra para que non me dea un día un paralís e bote a correr estilo Forest Gump.
Quédome con ese gran discurso que me deron en semiestado de embriaguez, pero que por iso considero máis sincero aínda: o desperdicio de recursos dóenos a uns poucos, outros viven e prosperan grazas a iso, o mundo está así montado.

El será verdade, relacionado con iso do ying e do yang, de que para que haxa pobre ten que haber rico e para que haxa sans ten que haber enfermos, para que haxa listos ten que haber parvos... e etcétera, etcétera, etcétera.

Beixiños a tod@s cant@s por aquí recalades, sinto non ofrecer nada mellor...


5.9.13

Facéndose grandes

Así é como transcorre a nosa vida ultimamente. Facéndose grandes e gañando en autonomía e iniciativa, que non é pouco.
A inmersión lingüística funcionou e estouna gozando a tope mentres non empeza a escola (si, é un feito, xa me vou afacendo á idea de que nos varrerá sen escrúpulos nin compaixón). Teño un vídeo no que unha fai de peiteadora e a outra de clienta no que ata di: "vou ir amodiño, vale?"... supoño que moitos non me comprenderedes, pero eu míroo e remíroo por se ten que quedar para a posteridade ou para metelo nun museo dos recordos ese "amodiño".
Onte a ministra de Fomento dicíalle aos cataláns que non pensasen en "tonterías".
A cousa funciona así, cando tes boa saúde, pides cartos, cando tes cartos, pides amor. Se tes que ir a unha festa e vas campando cunha bategada de graxa atravesándoche o peito, seguro que che anubrará o demais. Funcionamos así. Para ben ou para mal.
Quen ten fame non pensa en estampas.
Pero supoño que a ministra non se referiría a iso, porque entón apaga e ímonos. (isto é ironía, inda que non se note). Concentrémonos todos na pobreza de corpo, que a de espírito non é esencial...
O grande argumento de dereitas para escachizar a educación, a sanidade e o investimento en cultura, ciencia, etc. Centrémonos en que temos fame, paro e un longo etcétera de necesidades non "superficiais".
É obvio que estou de acordo co fundamental, que é que todos gocemos dun estado de benestar, é que xa non tiña nin que existir a pobreza "física" a estas alturas (a outra creo que é un traballo máis complicado aínda ca esta).
Ninguén debería ter que vivir un drama persoal se se pon enfermo, queda sen traballo ou comeza o curso escolar.
Pero polo visto é o que toca e é no que temos que pensar todos. Di a ministra e dio a dereita.
Se o penso moito, síntome mal cando merco un xeado, tomo un café ou claudico ante as peticións e volvo cun libriño ou cun xoguetiño para a casa.
Se vou á piscina, se merco unha chaqueta, se vou depilar as pernas no canto de pasarlle un tizón...
Son tan superficial que me dou noxo.
Malgasto os meus pingües xornais en vivir tirando a casa pola ventá! Canto malgasto!
Pensando en cousas como a lingua e a cultura que van absorber as miñas pequenas, cando o que debería pensar é que os chándales e as zapatillas son carísimos, o comedor inaccesible e que agardemos que non nos xurda un imprevisto máis que nos arruine a planificación da economía familiar.
Que me debería importar en que lingua lles falen? Que me debería importar a estabilidade da xente que lles dá clase? Que me debería importar se chaman unha empresa privada para facerlles inmersión lingüística en inglés, of course!? Que me debería importar que teñan que debuxar a cruz de cristo por dentro e de marrón para que sexa realista?...
Facerse grandes neste mundo é complicado. Moito traballiño temos por diante...

2.9.13

O que ardeu, queimouse

A verdade é que este verán cundiu así daquela maneira. Hoxe lin algúns post de xente, incluso artigos, dándolle a despedida ao bo: aos amigos, ás tardes de praia, á familia, á vida sen apuros marcados polo reloxo...
E agora de novo horario de oficina. Obrigas. Esperas na marquesiña do bus. Friaxe nos pés. Apuro para espremer as horas de actividade ata o límite...
Volvo co corazón abrigando a idea de que as cousas poden cambiar pronto e que axiña veremos luz ao final do túnel. Das opcións que fun escollendo, para ben ou para mal, non vou falar, porque non quero verme de novo na tesitura de ter que anotar nunha páxina proles e contras.
Case todo nesta vida escapa, en maior ou menor medida, ao noso control. Hai veces que as cousas están de ser ou non, non se pode intervir demasiado nelas, porque só conducen á frustración.
Probablemente sería máis feliz e realizaríame máis escollendo outras opcións... pode ser. Pero vou intentar contentarme coas que teño e tirarlle o máximo partido de que sexa capaz.
Logo ha comezar o curso e a ver que pasa.
Traio dous propósitos para este novo período que comeza: estudar coma se non houbese mañá (comprométome comigo mesma a estudar para sacar o ciclo no que me matriculei, porque nunca sabes onde estará a oportunidade) e aproveitar o tempo para non descoidar a ninguén que me importe.
Así teña que ofrecer todas as fins de semana chocolate con churros de gratis para quen lle prouguer...
Desexo que as miñas compañeiras e os meus compañeiros profes substitutos e interinos teñan a sorte primeiro de que os chamen, e despois de que o destino sexa agradable e longo...
Están os tempos daquela maneira para todos.
Encetando o mes, mordan vostedes con ansia, que este non ha volver tampouco.