Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

30.12.13

A PAREDE

Este é un bolero, fala de (des)amor, pero en realidade, cada canción encerra un símbolo. É coma a poesía. Pois a parede como símbolo da incomprensión, do que nos separa irremediablemente.
Que as paredes non sexan inxustas, nin fonte de infelicidade.
A que interpreta a canción é Ileana, unha das de Calle 13. Encántame o vozarrón desta rapaza.
Gocen da canción e de Ileana.


Pretensións para o 2014

Así, sen reflexionalo, coma na psicoloxía moderna. Velaí van as miñas pretensións para o 2014.

1. Contar ata tres para darme marxe a pensar antes de responder cando sei que se non o fago vou entrar nun camiño do que despois sei que vou querer saír porque o sei xa de antemán.
2. Vou intentar non deixarme levar polo que non vai nada comigo (centros comerciais, ir á última moda, a onde vas tolo, a onde van todos, a ver quen ten máis, quen é máis, quen sobe máis, quen gasta máis...), pero vou tratar de dar certa marxe. Nunca quixera ir polo camiño do cinismo, pero ás veces hai que ir si ou si. Este consello deumo unha sabia que diso sabe moito.
3. Só vou entrar en discusións sobre lingua e cultura e política con persoas que me poden achegar algo, sexa o simple pracer de discutir amablemente e intelixentemente, ou facerme ver o que eu non vexo. Non volvo explicar a romanización e os reis católicos, a ditadura, o papanatismo da dereita, as liberdades individuais, colectivas, o ben común e as manifestacións a prole de restar no canto de sumar e toda a sociolingüística resumida por máis que me azucen ou me vexa nesas disquisicións.
(Para conseguir este obxectivo terei que levar algún dispositivo moderno que me solte cambras nas cachas cada vez que me sinta na obriga de intervir e vaia facelo)
4. Non vou satisfacer a ninguén innecesariamente se non sinto que me paga a pena e me fai sentir ben. Aquí cada can que lamba... pois iso!
5. Cando escoite aquilo que non debín escoitar porque atenta contra a miña autoestima vou facer coma que non. En realidade, non te destroza quen quere, senón quen lle deixas. Isto pode parecer unha declaración de intencións dun libro ruín de autoaxuda, pero é o que hai. Cando ao teu carón dous falan de como poden invisibilizarte nun lugar se cada día se lles pon máis difícil, o mellor é pensar que o fan porque tes valor, e non porque non o tes.
6. Comprométome a estudar. Con esforzo. Sen enfangarme na mala praxe, sen submisión nin con deixadez, pero sen facer ferver a cabeza, os foros e os ánimos. Se un non é responsable no seu traballo, logo de tantos anos de exercicio, non vou ser eu quen os faga cambiar, por moitos toques de atención que dea (que seguirei dando, non vou operar o cerebelo, desde logo), pero intentarei outras canles máis discretas e que me desgasten menos.
7. A indefensión perante a administración, por un caso que contei xa aquí, por veces quítame o sono. Doume este ano para mover o que teña que mover, así teña que perder moitas mañás tocando a zambomba. Cada vez préstame menos que me tomen por parva, ou que me timen así á cara.
8. Intentarei escribir algunha cousa. Algo intentarei, por todas as razóns que xa dixen. Ao final, rosmas, rosmas e só te convertes nun peso morto máis. O activismo non é só falar co cu sentado nun lugar cómodo. Se moitas lecturas me parecen unha merda, vou ver se podo facer eu unha merda mellor. Que probablemente non.
9. Coma sempre. Intentarei facer todo o posible por ver/estar/gozar dos amigos e das amigas. Cada día véxoos máis sabios, máis sabias e as nosas sobremesas alónganse tantas horas sen nos decatar de que pasa o tempo que é marabilloso. Encántame ese grupo heteroxéneo de persoas intelixentes, positivas e saudables que conseguín manter no corazón e na vida. Por máis anos que pasen e por máis circunstancias que nos separen e nos xunten.
10. Tratarei de botarlle unha mirada máis positiva a todo. Este ano o pesimismo cundiu, como non, e por veces o pozo era máis pozo do que é en realidade. Se hai que darlle unha volta ao tema, irse fóra, mudar de espazo... pois hai que collela como veña.
11. O meu firme compromiso de seguir sendo Formal, Responsable e Leal coa xente que non merece menos pola miña parte.

E polo demais, só que me deixe o 2014 máis paciencia, para non deixar que as pequenas parvoíces lle resten nin unha miga de felicidade a todo canto teño, que é o máximo ao que podería aspirar.

Como digo tantas veces. En esencia, que felicidade!!

Que o 2014 vos poña un sorriso dos de verdade cada un dos seus 365 días!

23.12.13

Ano vello, con ben vaias, ano novo, con ben veñas...

Sempre é inevitable, cando está a piques de pecharse un ano, un ciclo ou un período calquera, que botes unha miguiña a vista atrás e fagas unha recompilación, cativiña, cativiña, que un ten que pensar sempre que o mellor é o que está por vir, pero que che sirva para avaliar algunhas cousas.
O ano que pasou foi complicado en moitos aspectos, pero xeneroso en moitos outros, así que non podo, nin debo, queixarme.
Así groso modo destaca o difícil que se puxo o tema do traballo, as decisións que houbo que tomar, ter que deixar de ser tradutora logo de tantos anos séndoo case ininterrompidamente, o peche das empresas coas que fun traballando e que fun coñecendo tanto polo miúdo que xa eran unha parte pequeniña de min. As cartas de despedida de moitas delas rompíanche o corazón, pola humildade que destilaban nas súas palabras e pola resignación coa que afrontan un futuro no que non queren enganar a ninguén, nin tirar para diante a custa de abusar ou explotar a ninguén. Dúas delas déronme especial mágoa, polo cariño e respecto co que sempre trataron os seus proxectos e as persoas que nos integrabamos neles. Só lles desexo que cheguen tempos mellores, é o único que me sae.
Polo resto, a miña vida tamén deu un xiro. Síntome afortunada a maioría do tempo. Outras veces sinto que é duro seguir sendo a periferia cando non debería ser así. Levándoo como mellor podo ou sei. Gañei nalgúns aspectos, gañei algúns momentos bos, algunhas persoas boas, algunhas satisfaccións pequeniñas que che axudan a medrar, a aprender e a avanzar, e tamén abrín os ollos ao que abunda máis na vida, e que non sempre podes evitar.
Agora estou firmemente convencida que a vida hai que ila collendo como vén, e ir indo, nin todas as decisións son as mellores, nin todas as peores. É así. Con cabeza, con responsabilidade e con toda a madureza de que se poida botar man, o resto, non sempre podemos controlalo.
Empecei de novo a estudar, ao comezo con desinterese e só por diversificar, despois con máis ilusión, e finalmente con rabia e mal humor, pola mala praxe que constatas a ollos vista acotío, polo desinterese que mostra o profesorado, pola chanchullada que percibes, polo mal enfoque co que se imparten as ensinanzas... un cúmulo de mal facer que se contaxia e se enquista se non o evitas. Non sei en mans de quen está, cando vas falar co titor e ves que é o capitán dos preguiceiros, o director é o xefe dos chamulleiros e o inspector o padriño da mafia educativa, con métodos pouco ortodoxos para solucionar os asuntos.
Pensei en deixalo. Non xogo nada, non o fago máis que por interese.
Pensei en montar unha tan gorda que se oíse en Roma. Pero non sei se podería nin soportalo, a verdade... Xa non teño 15 anos para que me dea igual perder as formas se teño que perdelas ou discutir o asunto con quen lle toque. Mediteino. En varias ocasións. Pero ao final, nunca sabes aínda o camiño que che queda por percorrer, e se eses que agora che producen úlcera acabarán sendo compañeiros teus (espero que non, a verdade, moito fel tería que tragar semanalmente)...
En fin. Seguirei dándolle unha marxe ao asunto. Véndoo como algo que posibilita ou facilita intentar outros estudos ou outras vías que quizais me satisfagan máis.
Do resto, todo ben.
Todo moi ben.
Os meus tres pelouros fanme ir durmir todos os días cun sorriso. Inda por riba de todas as salvidades coas que haxa que lidiar acotío, inda por riba de todas as trabas, as dores de cabeza, as contas... inda sobre todo iso, teño algo que non sei se merezo, pero do que desfruto coma se o merecese.
O 2014 traerá outro pequerrecho para a familia, que cada día é máis grande e máis divertida. Só desexo que veña con ben, enteiriño e espelido coma o seu irmán e os seus primos.
Eles son o futuro.
Feliz 2014, que a vostedes os trate como merecen!

20.12.13

La vie en rouge...

Chega o Nadal e parece que lle esperte o instinto da bondade a todo o mundo. Menos mal que eu xa son malpensada e non me cola. Acaba o tempo e morreu o conto. É así.
De todas as propostas, a única auténtica, por ser de carácter anual e porque vén ser a época que mellor cadra a todos, é a quedada cos amigos.
Cos pre-facultade e cos post-facultade.
Quero moito a uns e a outros, son o que me fai seguir crendo na bondade humana e na amizade desinteresada e verdadeira.
O resto de parafernalias para min son por demais. Se non me viches en todo o ano ou non fixeches por botarlle un conto comigo por algo é. Non hai máis que rabuñar no asunto.

Estes días as pequechas teñen varicela. Por unha banda foi un fastidio, claro, vémonos vendidos cada dous por tres, é o que ten vivir na illa, o seu bo e o seu malo... Por unha banda, dáme mágoa que non poidan aproveitar estes días de distensión no que se fan actividades fóra do cotián na escola (espectáculos, música, saídas...) por outra foi un pequeno alivio que non se enchouparan de nadal-nadal-nadal-nadal...
Que si, xa o sei, son rompeilusións... se os nenos pásano que-te-cagas poñendo purpurina, pintando niños-jesús e escribindo cartas aos reis para pedirlles a lúa... pode ser, eu non o recordo así.
A min a barbie de pés planos que me trouxeron un ano xa mo dixo todo: isto non pode ser real, os zapatos non lle encaixan.
Ostiá, nunca o pensara, cacho inversión do conto me fixo miña nai sen pretendelo (probablemente).
Eu quería unha barbie, si ou si, e unha amiga, que tiña miles delas, regalárame uns zapatos de barbie rosa fucsia por se ma traian os reis. Cando chegou a barbie (darling, para máis sinais) resulta que tiña uns pés planos coma dúas barras de pan... e os zapatos non encaixaban.
Agora caio.
E aí deixei de crer nos reis, e por suposto, informei as miñas irmás, para que non andasen traendo para a casa complementos que despois non lles ían ser útiles.
A vida éche así.
Así que o das ilusións neste caso, non sei, ilusión por querer acumular cousas e cousas e cousas... En fin... É que... En fin...
Total, que ao final veunos guai, xa nos chegou esa tolemia por querer poñer unha árbore, facer estrelas de purpurina...
Cada vez que entramos no súper botan media hora adorando os adornos horteras que hai en cada curruncho, que calquera día electrocútaselles un repoñedor e non a contan. Aínda non saben as pobres o que é a suxestión e o machaque da publicidade directa ou indirecta...

O caso. Acabei o meu trimestre e non teño queixa das notas. Do outro teño queixas coma para encher un libro ou dous, pero agardarei e irei vendo. Volver á "escola" co sabido-sabido é moi duro, e ves que choca a realidade constantemente. É unha pena porque eu podo ser crítica, pero rapaces e rapazas que van saír ao mercado laboral, lévano cru de verdade.

As pelourochas tamén acabaron o seu, e os traballiños do trimestre chegaron á casa. Eu pártome moitísimo. O caderno dunha é todo de colorinchos, petado a máis non poder. O da outra é tan rosa que podería valer perfectamente para envolver os chicles de amorodo.

Cando acabamos de miralos entre todos, elas ían acordándose de que día o fixeron, con quen, quen estaba na súa mesa, se o pasaron ben ou non... pregúntolle: chica, pero ti, só che vai a man para o rosa ou é que non hai outra cor na túa mesa?
"Mami, é que me cuta moito o dosa"
Mulleriña, pero tes que intentar probar outras cores que tamén che poden gustar, que tamén son bonitas, non todas as cousas do mundo son rosas, aquí hai unha ra rosa, unha cabaza rosa, unha nena rosa, unha folla rosa, unha nube rosa, unha árbore rosa, unha chuvia rosa... isto é un mundo monocromático ben aburrido!
"vale mami, vou intentar pintar con outa cor, pedo o dosa é o pefedido!"

Creo que o trato vai durar menos ca o que fai cando se compromete a deixar todo recollido.

Pola noite, volvín sobre o tema das cores, da diversidade, dos amigos, do bonito que é probar cousas novas, falar con xente nova, xogar con xente nova...


Ainssssssss, isto éche máis complicado do que parece. Cando che din que prefiren non ir ao cole porque lles pegan, as rabuñan, lles tiran do pelo, as empurran... hahaahahaha, ou menten, ou teñen un imán para levalas.

Velaí que a vida non é rosa, ¿non teñen mellor constatación? A amiga á que lle levan un gomet especial con toda a ilusión, escollido con todo o amor, ao collelo tírallo ao chan e pégalle, e dille que non quere ser a súa amiga...

Colles aire, gardas o que pensas para ti e confirmas que a vida, rosa, rosa, rosa non é. E animas a que, se cren que esa nena merece a pena, leven gomets cando queiran para ela aínda que os tire e lles diga esas cousas feas.

(eu leváballe outra cousa, pero eu non podo levar nada, porque intúo que non, que non paga a pena, polo menos por agora...)

11.12.13

El grillo y o grilo se queren casar, quieren chinchimony para merendar...

Hoxe levei un hostión destes que che dá a vida ás veces co que nin contas. Os que me coñecen ben saben que vou ser sincera e que me tira dun pé que me acusen de fundamentalista, porque non o son, nin me vou xustificar porque non teño porqué nin hai necesidade.
A nena e o grilo. Así mesmo. Hai só dous cedés de música infantil que viaxan no coche, e falei varias veces deles. Tamén falei de Magín Blanco e da súa música e do agrado co que o acollo inda a pesar da súa pouca destreza coa lingua (que coida, desde logo, bastante pouco, e agora xa me quento a tope porque non merece menos, falo desde o rancor aberto).
O caso é que así de casualidade estaba pensando en ir buscarlle o Mamá Cabra ao meu afillado para o Nadal, pero digo, veña, voulle regalar a nena e o grilo no barquiño, e deixamos o tema da cabra para outra ocasión, que todo non se pode.
E OH-SURPRISE, a carón do galego o castelán.
La niña y el grillo en un barquito.

E eu avogando por Magín, se ata alguén que coñezo lle pintou a carátula do disco homenaxe, e eu alentei o tema enormemente enorgullecida a tope por tocar de esguello lonxano un pouquiño da cultura musical de Magín (malachispamecomamalachispametrague).

O caso foi que me deu o subidón de maledicencias por ver esa difusión do disco en ambas as linguas, un a carón do outro, nun bilingüismo harmónico da era fraguicida...

Alacarallo, un triunfomáisparaosdodiscursorancioso... deille a volta por se a editorial esta gatopedro ou como conasechame poñía por detrás gatopedro glorialagoproductions... por se era o caso que os de galicia bilingüe montaran unha produtora.

Pero vai ser que non. Vai ser de novo que "money is money" e a patria xa se irá facendo soa...

Próximo disco: por el río abajo va, una trucha de pié, corre que te corre quién te la pudiera coger...

Por se o popular aínda é o único resquicio para as aulas de infantil, por se acaso...

E ía poñer a portada, pero dáme tanta carraxe, que só de vela sóbeme a bilirrubina...

(conste que estou a favor da tradución, non vou ser tan ignorante, desde logo, pero comercialízao noutra parte, chico, ten un pouco de sensibilidade)

Morra o conto. E fuck you grillo, niña y barquito, todo junto y remegido!

10.12.13

Tonta, buena e follón montado

As miñas pelouras xa lle chaman "tonta" á xente.
Hoxe funas buscar a un "gardanenos" onde por forza as tivemos que deixar estes días e despedíronse dos compañeiros cun grandísimo CHAO TONTA E CHAO TONTO!
Xa sei, están empezando, pero nese momento deume a gana de sacar o nanax e refregarlle a boca, tal como nos ameazaban a nós.
Expliquei que a xente se sente mal cando lle din cousas como tonto, estúpido, parvo, inútil e outras lindezas que  están aprendendo a un ritmazo que nin a samba brasileira.
En cambio, hai outras que deberiamos ter sempre na boca, como amigo, bo, compañeiro, colega...
En fin, que despois de moitos POR QUE? pero POR QUEEE??, pois fulanito di tonto, citranito sempre di XXX...
Que difícil se me está poñendo isto, rediola.

Polo demais, moitos exames, moito estrés, moita incerteza, moito de todo e pouco de nada. Así como veña vindo. Ultimamente esa é a máxima: ir tirando como veña e solucionando cando toca. E xa é abondo.

Bejinhos a todos, cando haxa máis vagar, póñome a fondo, hai moitas cuestionciñas no tinteiro. E hoxe, a canción do día, que ten que ver con Mandela e co apartheid. O meu cativo tributo.




5.12.13

Estado de sitio...

De novo atopo un artigo que xa di todo o que penso neste momento. Cando teña máis vagar, afondo nalgunha cuestión máis.

http://blogs.publico.es/rosa-espinas/2013/12/04/la-ue-y-eeuu-nos-llaman-fascistas/?src=lmFn&pos=3

A ver se crecéndolles os ananos, acaban por autodestruírse... vóullelo pedir aos reis...

28.11.13

O nadal

Hoxe lin o artigo de Moncho Alpuente, porque era algo do que quería falar, dos programas de solidariedade ruín, de sentar un pobre á mesa e todas esas cuestións.
El cóntao tan ben e con tanto humor negro, que nin por máis que esforzase a miña retranca alcanzaría a chegarlle ao calcetín.
Así que aquí o deixo. Que vostedes saquen o riso amargo como o saquei eu.
Se iso pasa, eu pido sentar na mesa da Preysler e, con perdón, poder deixarlle a cea nun dos seus múltiples cuartos de baño, para non traer nada desa xente para a casa.

http://blogs.publico.es/tedetesto/2013/11/27/navidades-en-negro/

25.11.13

The only one, the only one...

O 25 de novembro é o día internacional contra a violencia de xénero.
Xa sabedes que eu fuxo moito dos días conmemorativos, son máis do día a día. Estou con Lois Pereiro cando se pregunta para que se quere un poeta vivo, se non se sabe que facer con el... (os que teñades curiosidade, achegádevos á súa obra).
O caso é que nestes tempos tócame volver revisar todos eses estereotipos e roles que, sen querelo e case sen poder loitar contra eles, se van inculcando desde a infancia.
O rosa. As pezas de roupa. As actitudes. Os xoguetes. Os xogos. O rol no grupo. A publicidade que os bombardea. As letras das cancións. As películas... En fin, unha ristra de cousas que andan polo aire, aberta ou veladamente, e que fraco favor lle fan á sociedade.
Sobre a violencia exercida cara as mulleres tense dito e escrito moito, e de maneira moi lúcida (aínda que tamén moi torpe). Supoño que, coma en todas as ocasións, un só a acaba de comprender cando lle toca de preto ou a si mesmo.
Por fortuna, moitas actitudes xa van cambiando, aínda que sexa alarmante a actitude controladora da rapazada (grazas, en boa parte, aos mecanismos de control que poñen en bandexa as novas tecnoloxías, que ofrecen datos de xeolocalización espazotemporal que abraian).

Como curiosidade impactante, un test de que me falou un compañeiro. Chámase o test de Becheld e consta de tres simples preguntas. Pois ben. A resposta para esas preguntas tira uns datos arrepiantes sobre o cine que consome a maioría da poboación. Buscade información pola rede, habedes ver...

E agora deixo unha canción, que moito teño bailado, e sen saber inglés xa intuía que iso de ser o único, o único, o único non debía ser moita cousa. Parade algunha vez a reflexionar sobre as letras das cancións de amor romántico (xa non me vou meter na perrea nin demais). Son case peor ca as relacións dos debuxos disney. A palabra esposa e esposo para min tiña que borrarse do mapa, ou atarlle as pernas aos curas con elas.

Estes días empecei un curso de resolución de conflitos e habilidades comunicativas e descubrín un interesante poema, é da terapia Gestalt e paréceme moi atinado. Inclúoo tamén.

A canción.


 O poema (ou oración, ou como se lle queira chamar), na súa versión en castelán, de Fritz Perls.

Yo soy Yo.
Tú eres Tú.
Yo no estoy en este mundo para cumplir tus expectativas.
Tú no estás en este mundo para cumplir las mías.
Tú eres Tú.
Yo soy Yo.
Si en algún momento o en algún punto nos encontramos,
será maravilloso.
Si no, no puede remediarse.
Falto de amor a mí mismo,
cuando en el intento de complacerte me traiciono.
Falto de amor a ti,
cuando intento que seas como yo quiero,
en vez de aceptarte como realmente eres.
Tú eres Tú y Yo soy Yo.



23.11.13

O outono

Eu son máis de verán, a verdade. A min gústame almorzar nunha terraciña, que me dea o sol na cabeza, deitarme ao sol na area e bañarme no mar. Acabar o día cun humilde bocadillo de chourizo con queixo e unha cervexiña.
É cando eu digo o de que "bonita é a vida".
O resto do ano a min parece que me falta iodo, ou vitamina B ou o que queira que non proceso cando non me dá o sol na neurona.
Con todo, desde que chegaron as pequenas demoñiñas á nosa vida, tamén lle tiramos partido ao outono, e ao inverno, e á primavera... Acabouse o de "hoxe a estomballarse sen facer nada". Esa posibilidade é practicamente inviable, así que hai que levalo o mellor posible.
Hoxe xantamos cediño, puxemos as botas, os abrigos e os gorros e botámonos ao monte.

Poño o resultado da excursión. De vez en cando está mellor ca ben non ver as noticias na sobremesa. Haiche cousas máis interesantes que mirar e sen moverse moi lonxe da casa.

No monte hai moitos fentos, carrizas e follas,
A bolsa dos tesouros: pinas, follas... 

Muíño

Fungos e cogomelos

Pontes sobre o río

As castañas nos ourizos

Herba gateira, que ben ole!

O río ao paso por Tapia

O río por Tapia



Caretas de súper-follas

Soprando o mexacán
Caretas de follas divertidas

As cores do outono polo río

19.11.13

Nas aulas desde o outro lado

Supoño que cando un está dun lado ve os feitos dunha maneira, e cando está do outro, veos doutra, cando menos, diferente.
Está ben como exercicio, para facerche reflexionar e todo iso.
Polo resto, exasperar creo que non é o verbo preciso que poida definir o estado que se infunde.

Ao comezo pensei: son eu, como eu son así, penso que o mundo debe ser coma min. O que lle chaman visión etnocentrista dun asunto.

Pero non, xa atopei moitas máis persoas que están de acordo coa miña visión do tema.

Estou facendo un ciclo, e xa vou dar datos porque como non digo mentira, xa tanto me ten. É un ciclo superior na modalidade "semipresencial".
Para non informados, son estudos superiores, para maiores de 25 anos.

Quizais as miñas espectativas eran altas, non o nego, afeita a plataformas interesantes de estudo, a cursos preparados especificamente para seren abordados en liña, coa miña bagaxe de formación en formadores a distancia... en fin, cen mil cousas.

Pero non. É preguiza, coma a de toda a vida, ou mal enfoque, mala formación, desinterese ou desidia. En calquera dos seus estados e/ou manifestacións.

O temario é ruín cheo de erros de contido, de redacción e xa indo ao máis básico, de ortografía e gramática. Nalgúns casos dá ata dor ter que lelos, xa non falo do deseño e da estrutura da materia: mesma foto que non vén a nada páxina tras páxina, parágrafos sen sentido ningún, epígrafes cortadas, repeticións exactas, anuncio de temas que nunca chegan... Son inconcibibles e inconcibiblemente financiados polo Ministerio de educación (supoño que os fixo Gamendio coas cachas e os maquetou Wert cos forúnculos dos seus interiores), xa sei, pásome e acabo por perder a razón e o fío, pero é que son por demais, asegúrovolo.
O sistema de estudo é de pantalla a pantalla (si, un moderno powerpoint tamén sen xeito nin guía).

Supostamente a comunicación faise a través de foros. Pero o feedback só se dá cun par de profes, dos que si se conectan nas horas acordadas, responden a correos e foros e que parecen mostrarse receptivos cando algún alumno se comunica con eles.

O resto é penoso. Non responde correos, non responde foros e cando o fai é de maneira atrapallada, con escusas torpes e un longo tren de trapalladas que se lle poderían botar enriba (coma un carretillo de esterco). Non hai seriedade, esa é a conclusión. O seu desinterese é tan manifesto que se contaxia.

Eu quero supoñer que a situación se deu como segue: docente que imparte fp de toda a vida, aulas presenciais, con nivel de interese e de esixencia básico vese na tesitura de ter que impartir un fp en liña sen ter formación, sen ter ferramentas, e cuns discentes aos que non están afeitos en absoluto.
Resposta: facémolo, pero ao noso xeito. Se alguén quere algo, que se presente pola porta do centro ou é coma se non existise.

Aquí a media de corrixir un exercicio excede o mes sen problema ningún (non sei exactamente o número de exercicios que poden acumular, pero así a ollo calculo que moi excesivo non é, dado que as correccións se limitan a "está aprobado" ou "está suspenso", sen especificar máis -algún hai que se desmarca, teño que dicilo tamén). Isto nun ciclo coma o de compañeiros que están facendo ciclos técnicos coma electricidade é aínda máis escandaloso.
Aos exames adóitase ir a cegas, sen saber se as prácticas enviadas están ben ou están mal.

E polo que che advirten os propios compañeiros "mellor non protestar, que as represalias enseguida se manifestan" (isto xa me parece a hostia en verso, dito extraoficialmente por compañeiros docentes doutros, o do "corporativismo" neste caso é o seguinte a infranormal).

Como resultado, o que é penosísimo: profesores e profesoras descontentos, mal agusto, en trance durante 10 meses esperando que todo pase axiña envoltos nun laissez faire que-para-iso-están-os-titoriais-de-américa-latina, o alumnado resignado a que non vai aprender, pero se está caladiño e vai cumprindo coas probas chorras e pasando os exames parciais, igual ata obtén un título co que engordar a carpeta e no medio, moitos outros que o facemos por interese máis alá do laboral, endemoñados nos foros, prendendo lumes estériles e pensando en se de verdade así están as cousas (????).

Gustaríame saber como de contentos estarían se eu actuase coa súa marabillosa actitude a prole do traballo se os seus fillos e fillas fosen alumnos meus e lles entregase o traballo das cantigas  de amigo en chegando a Manuel Rivas, e lles dixese que todo o que interesa está nos titoriais do mundo, mentres eu raño a barriga mirando o mar...

En fin. Así as cousas. A ver en que acaba. Oxalá me tivese que retractar na segunda avaliación...

15.11.13

UNHA MÁIS

Onte quixen escribir algo sobre a sentenza do Prestige. A verdade é que non me saían moito as palabras.
Creo que foi a primeira vez que chorei ao chegar a unha praia. Nunca tal me acontecera.
Do resto, ata as novas xeracións saben o que pasou, non hai falta de afondar máis.

Pregúntome que estarán pensando os milleiros de voluntarios que baixaban ás praias todos os días.
Os mariñeiros que sacaban o chapapote coas súas mans e cos seus aparellos.
Os rapaces que vían as caras de circunstancias na casa, hoxe xa homes e mulleres feitos, probablemente.

En la tele nos llaman pescadores, como si saliéramos con la caña de vez en cuando, y somos marineros, vivimos del mar todos los días.

A min, persoalmente dóeme. E nada do que poida dicir poderá achegarse nin sequera unha miga ao que sinto de verdade, e no que procuro non pensar demasiado.

Deixo un par de ligazóns, de entre as moitas que lin e coas que coincido:

http://centeas.com/2013/11/13/agudeza-visual-ii/

http://ccaa.elpais.com/ccaa/2013/11/13/galicia/1384374069_244172.html

E deixo unha fotiño que un amigo me enviou. É daquela histórica manifestación en Madrid, á que viaxaramos un grupo de xente vinculados á universidade de Compostela, de noite, en bus, só para percorrer as rúas da "capital" berrando a nosa indignación por sermos tan menosprezados a ollos vista. Os dedos da vitoria eran uns dedos da inexperiencia, da ignorancia de non saber que no mundo non sempre vencen os bos, nin as causas xustas.

Hai once anos disto, cando aínda non había cámaras dixitais. Non están na foto todos cantos alí estabamos, e a algunha xente coñecina nesa circunstancia.

E aínda alguén se amarrará a pensar que grazas ao Prestige, forxáronse amizades duradeiras, amores que chegaron a bo porto e a fermosura de Galicia se deu a coñecer no mundo enteiro.
Pero isto pénsoo eu, porque son unha malpensada de carallo e medio.

11.11.13

Coqueta e putería

Ás veces por enredar póñome a buscar palabras no dicionario.
Si, eu son desas que sempre aprende os tacos dun idioma antes ca as cousas serias, que busca estupideces na wikipedia e nos foros e outras humanidades que fan que nunca se me acaben os temas de conversa cando hai que romper tensións nun lugar.
É un recurso coma outro calquera (procurade se non "branqueamento anal" e lede os comentarios dos foros que seguen os artigos, é para morrer de risa non, o seguinte a iso).
Deste xeito tamén sei que o dicionario da RAE xa acepta almóndiga e murciégalo e que está a un paso da cocreta e da alzombra, así que xa non poderei poñelo de exemplo de fala vulgar, terei que buscar outros exemplos para que me dean support.
O caso, o dicionario da RAG écheme fonte inesgotable exemplos pouco acaídos, xa teño colgado algunha entrada neste blog.

Onte remexendo polo dicionario, a conta das familias léxicas e tal fun dar no carallo e na putería e así atopei a magnífica exemplificación de PUTERÍA:

substantivo feminino 
1 Condición de prostituta 
Era coqueta dun xeito que raiaba na putaría 
2 Oficio de prostituta 
A mala fortuna levouna ao oficio da putaría

E pensei eu na miña ignorancia filolóxica: el que terá que ver o de coqueta co de puta? e fun á acepción, non fora ser que houbese algunha que me escapaba. Velaí:

adxectivo 
1 [Persoa] que coida moito o arranxo persoal 
É moi coqueta, só pensa nos vestidos e nas modas 
2 [Persoa] que intenta espertar sentimentos amorosos nos demais, ás veces por divertimento 
Sorría coqueto en canto tiña unha moza cerca

Volvín ao enunciado, porque seguía sen ter claro cal das dúas acepcións de "coqueto" raiaba na "putería"...
Se pintarse coma tal.
Ou andar quentando o persoal.

Eu, se queren, a un prezo módico. Fágolles de editora de contidos... e vou emendando así as máis escandalosas...

(e eu que estaba pensando en pedirlle aos Reis uns básicos para as enrugas que comezan a asomar..., non vaia ser que da potingada a vender o meu corpo haxa unha liña tan delgada!)

8.11.13

É isso aí...

Hoxe é venres, así que non vou afondar moito en nada.
Desencantada co curso, que por veces me parece un malgasto de tempo e recursos sen sentido.
Desencantada coa política de vaidades e despropósitos.
Desencantada porque cando baixo cara á parada do bus, deceas de persoas están sentadas, cunha bolsiña discreta ao seu carón, esperando que alguén deixe algunha moeda sen miralos aos ollos, ou sen compadecerse de maneira moi aberta, ou non sei ben... faime o camiño máis sobrecolledor ca nunca nos últimos meses.
E máis cousas.
Tan persoais que non son para un blog.
Parece que a todo o mundo se lle complique a vida á vez. Non sei.
O caso. Deixo unha canción porque simplemente é fermosísima. Para deixarse levar por ela.
Feliz fin de semana. Que vostedes sexan felices.


7.11.13

Yo no sé nada, ya yo tan vieja...

Imos seguir coa música, porque, sen ser visionarios, os grandes artistas teñen unha sensibilidade especial para velo todo.

As grandisísimas irmás Márquez recuperan o seu bo facer nun disco (ano 2004), moitos anos despois das súas primeiras andainas e o youtube agasállannos cunha actuación.

Adoro a música cubana, e adoro ver nun escenario xente coma estas mulleres.

Aquí só subimos ao escenario maiores de 50 para seren testemuños do folclore os venres pola noite (e xa sabedes de que falo). O resto do tempo pasámolo encantados con mamarrachas semiespidas botando a lingua de fóra e refregando a entreperna coma se a tivese comesta de carrachas (e non é que me estea volvendo unha pureta, é que sei distinguir o mamarrachismo entre outras cousas ben distintas).

En fin, moito nos queda por aprender se quixésemos facelo.


Esta canción é a que deben levar no coche todos cantos pasean ultimamente da casa ao xulgado e do xulgado á casa... igual musicalmente sorprenden e todo!

6.11.13

Panis et circenses

Hoxe vou deixar unha canción que me encanta. O título é o mesmo que puxen na cabeceira, e o grupo é Os Mutantes.
Imaxino "essas pessoas na sala de jantar"..., o malo é que as imaxino.

Eu quis cantar
Minha canção iluminada de sol
Soltei os panos sobre os mastros no ar
Soltei os tigres e os leões nos quintais
Mas as pessoas na sala de jantar
São ocupadas em nascer e morrer
Mandei fazer
De puro aço luminoso um punhal
Para matar o meu amor e matei
Às cinco horas na avenida central
Mas as pessoas na sala de jantar
São ocupadas em nascer e morrer
Mandei plantar
Folhas de sonho no jardim do solar
As folhas sabem procurar pelo sol
E as raízes procurar, procurar
Mas as pessoas na sala de jantar
Essas pessoas na sala de jantar
São as pessoas da sala de jantar
Mas as pessoas na sala de jantar
São ocupadas em nascer e morrer

2.11.13

A vida dos outros/das outras

Creo que xa contei que estaba estudando un ciclo superior, agora, a estas alturas da vida.
O caso é que aproveitei estes días de chuvia para revisar un pouco o temario e poñerme algo ao día cos exames e coas actividades que levo atrasadas non, o seguinte.
Estudar a estas alturas tiña que estar prohibido, o da titulite é un mal que só se debería sufrir cando aínda non che caeu a casca do cu, despois xa vas vendo que, en realidade, hai xente que vale, que se esforza ou que ten habelencia para desempeñar un determinado labor, encargo ou traballo e outra que non. E xa pode levar ao lombo os títulos que sexa.
Que che dá as ferramentas. De acordo.
Que te fornece de coñecemento. De acordo.
Que te capacita para a vida. Non.
Das miñas 5 humildes materias, sei que podo aprobar 4 sen pena nin gloria só con chapar un pouco, e se iso me capacita para desempeñar o traballo... mátame camión. Así que intentarei que non pasen por min sen pena nin gloria, para ser honrada e, se obteño, cos anos, o título, que este xustifique que me enchoupei de coñecementos durante o proceso de estudo.
Estou crítica, seino.
Pero é que tiñades que ver a clase de materiais que temos que "sufrir". Con só dicir que un exemplo de orador é o tal da selección española dándolle ao "camarero una de meeeero..."... En fin. O caso é que acabei por poñer un filtro no ordenador que me impedise participar nos foros de opinión das materias. Para ben ou para mal, couto o tema e perdo eses dous puntiños que che agasallan por non ser tímido e ser participativo e dinámico na distancia.
O meu dinamismo andaba a hostión limpo co meu sentido crítico e aos pobres arbitrábaos o señor Mátame Camión, e o número paseábao polo ring Miss DigoLoQuePienso...
e despois xa imos vendo...
Total, que ás tres ou catro intervencións, xa estaba empezando a gañar a "simpatía" dalgúns sectores...

Podería poñer exemplos a centos, pero case mellor pecho a boca, porque nunca se sabe :D

É coma cando intentei retomar estudos universitarios e o primeiro día da clase, alguén definiu, a viva voz, diante de compañeiros/as e docentes a Chomsky como "el pavo ese que hizo los estudios estos del tema de la lingüística esta"... ou algo similar, moi dun futuro filólogo (moderno, supoño, moi a favor dos demostrativos en diversas posicións). O caso, que pensei "cada cousa ao seu tempo, aquí xa non pintas nada, nena...". E aí quedou o tema.

Total, ao que ía co título. Que á parte das chorradas que temos que engulir, sempre se presentan casos que di ti, que eu son positiva e todo iso, pero que non dás crédito.
Non hai un que non comece limpando e que non acabe nun posto directivo. Viaxes polo mundo. Mil e unha experiencias laborais marabillosas...
Eu tamén quería o tal, mira ti.
Será que non teño máis mundo?
Pode ser, non vou dicir que non, pero quédame por coñecer a alguén que me diga: mira, empecei na merda e aos tres meses estaba de director de márketing...
Será que este non é país para oportunidades.
El será...

Pois iso. Vou seguir co meu, intentando que non se me atrofie o cerebelo.

22.10.13

Escola pública

Da miña escola pública recórdoo todo con grande cariño. E de todo aprendín. A pesar do precario. Os meus primeiros 3 ou 4 anos percorrín unhas 6 ou 7 aulas distintas: o baixo dos concellos, o local social da igrexa, unhas aulas dun antigo colexio, outras vellas aulas doutra escola, uns barracóns improvisados, un cole de nova construción...
Os anos oitenta pillaron sen infraestrutura o boom de natalidade.
E piquei con punzón, fixen gravatas de madeira, maquetas de marquetería, paxaros e avións de papel, cadernos rubio, palaus e debuxos seguindo as liñas.
Dona E. facía estiramentos para que non lle caesen os peitos, don M. aprendíanos a cantar Na beira do mar, no canto de aprendernos gramática e literatura, don F. facíanos recitar de memoria ríos, montañas e capitais do mundo, don E. dábanos coa regra nos dedos se non sabiamos a táboa de multiplicar.
E xoguei. Xoguei ata caer de cu. A brilé, a fútbol, a correr, á corda, á goma...
Tomei ración de leite cando nos faltaba calcio, e enxaugueime con flúor no medio do recreo para promocionar a hixiene buco-dental...
E ata fun de excursión ver o Valle dos Caídos, adornei beléns, entoei panxoliñas e dramaticei coma se me fora a vida no tema o Adiós ríos, adiós fontes...

E fixen mil amigos. Aprendín que uns van máis lentos e outros máis rápidos. Que a lección se pode comprender ou saber de chapatoria. Que o inglés é importante, pero o galego tamén. Que hai que ser competitivos, pero ambicionando selo facéndoo sen sacrificar a felicidade, a túa e a dos que te rodeen.

O instituto veu ser máis do mesmo. A señora todotetas recitaba as leccións mirando ao teito, o señor guarracedo quería que amases o Quixote tanto como el o viño, o de filosofía explicábache que non hai que dicir a todo si e amén, a de latín entraba pola porta co sorriso de que ben o pasei onte á noite, a de lingua dicíache que eras tan repunante que se a escola fose unha peli e ela chorcheneger xa tería liquidado o asunto a golpe de ratatatatá...

E latei. E argumentei o porqué de latar. E fíxenme responsable dos meus actos, para ben e para mal. E todo se converteu en facilitador do mundo real, do que estaba aí fóra, máis alá da forma, aprendemos a base de moitos puntos de vista o que subxace no fondo.

E foi calando.

E todos aqueles que vivimos os peitos firmes de dona E., que recitamos a táboa, os ríos, as capitais, que sufrimos os desvaríos dos amantes dos libros, das linguas mortas e das opinións subversivas hoxe somos avogados/as, biólogos/as, médicos/as, enxeñeiros/as, técnicos/as, empresarios/as, profesores/as, mestres/as, arquitectos/as, aparelladores/as...

Xente que saíu ao mundo real con ganas de aprender, de profesionalizarse, de traballar, e que hoxe ten (ou non) fillos que comezan a escolarizarse. Con tenrura miramos as novas xeracións e pensamos en se serán tan felices coma nós co seu punzón na man picando un miserento papel cun círculo pintado de vermello. Para sinalar que alguén estaba no váter e non se podía entrar, aprendendo seguridade viaria e respecto pola intimidade dos demais...

E despois escoito a dúas estudantes universitarias coas que alterno ultimamente que a folga lle tira dun pé, que si, que moi concienciadas con que ten que haber educación pública, pero que non están para andar perdendo clase, que despois os profes queren recuperala e se lles xunta o choio.

E  entón é cando  bato co fociño contra a realidade.

Ao final, só nos implicamos cando nos toca de cheo. Mentres un vaia salvando o seu cu, pois vaise desvinculando. Oxalá os meus ollos visen o xoves unha grandísima marea verde que nos devorase a todos e nos fixese ser conscientes de que os aparelladores, médicos, enfermeiras, políticos, avogados, bombeiros, técnicos, empresarios, investigadores, nais e pais de mañá teñen que ser formados agora.

Os nosos foron outros tempos. Con outras carencias. Pero con horizontes positivos e esperanzadores.

Os seus son estes. Con tantos medios ao seu alcance, que dá noxo que llelos couten e llelos invisibilicen.

Os pais e nais da miña xeración eran, na maioría dos casos, humildes. E nós, os seus fillos e fillas, os primeiros da familia en pisar a universidade. En optar a unha vida máis descansada. Mellor remunerada.

Os pais e nais da xeración das miñas fillas son xente formada. Máis descansada ca os seus antepasados. E criamos nenos e nenas aos que lles queren roubar o futuro ao poñer un pé fóra da casa.

Digo non á privatización, ao adoutrinamento, á masificación, ao capitalismo voraz, ao aleccionamento non-crítico, á falta de recursos, á escaseza de atención á diversidade, á uniformización do pensamento.

Digo un grandísimo NON ao DESMANTELAMENTO DA EDUCACIÓN PÚBLICA, un grandísimo NON á DESACREDITACIÓN DO TRABALLO DOCENTE e do ninguneo e vapuleo ao que se ven sometidos por parte da Administración e de parte da sociedade.

Eu DEFENDO O ENSINO PÚBLICO. QUE É DE TODOS. PARA TODOS.



Bichero

Imos comezar a semana cun sorriso, que a mal tempo... boa cara.
Para todo o demais... xornais dixitais...


Estou convencida de que este Dávila é un xenio.
Esta vai dedicada ás miñas colegas de pequenos vicios sibaritas nunhas humildes coma nós. Xa saben quen son :D

21.10.13

O bonito e o feo

Hai cousas que poden ser bonitas ou feas, dependendo de como se fagan, e non tanto de como se miren, que xa sabemos que hai gustos para todo.
Comer as patacas que ti mesmo botas ten que ser bonito. Botalas e apañalas ti só é unha faena e ben fea, se che axudan os veciños, pois xa é máis bonita, e se xa dispós de high-tec pois é a repanocha.
Sentar nun banco a velas pasar é bonito, facelo con amigos botando un conto é máis bonito, pero que che pase un can e che cague diante ou te trabe, pois é ben feo.
Estar na praia ao sol é bonito, pero se cheira que alcatrea pois xa se perde a bonitura. Totalmente.

Estes días ando ás voltas co meu temario do ciclo, que é para retratalo, a verdade, pero que tamén fala un pouco do traballo, a repartición do traballo, os equipos de traballo, os grupos, o traballo en grupo e en equipo, os roles, as personalidades... En fin.

Montar un casteliño de pezas aproveitando o talento de todos e facendo que todos acheguen algo, o que mellor se lle dea, parece a imaxe da perfección. Very bonito.

Cando sexa grande, quero estar nun equipo, e enriquecerme por todos os poros, para volver á casa montada na nube da sabedoría que me acolla.

Digo.

18.10.13

Remata a semana

E esta fin de semana prometido que, como moito, imos polas pozas, vemos ourizos, collemos castañas, apañamos follas e pouco máis. Necesito parasitar un pouco si ou si.
Desta semana quedo con que as nenas fixeron XA tres anos, o tempo pasa rapidísimo. Vendo as fotos da festiña que fixemos dáme moita risa, pola alegría que se percibe, e algo de impresión, porque calquera día xa temos conversacións sobre o plan de política exterior europeo... o tempo pasa tan axiña que nin te decatas.
Siguen dándonos moitos motivos de risa coas súas confusións. Antonte unha delas pediume que lle sacase o papel ao plátano, e eu corrixinllo por monda. Despois meteuse a remexerme entre os meus apuntamentos do curso e pregúntame: podo coller estes... estas... mondas????, con cara de "isto ata onte era papel, pero en fin, se agora teñen que ser mondas...".
Onte na piscina coa présa que tiña para arrombalo todo, deixei a unha sen bragas e pola noite dille o seu pai, "home, viñeches da piscina en comandos", e responde, "si, pero... con que mandos? que mandos traín???".
En fin, son o mellor da vida, é imposible non estar contento téndoas arredor.

E máis nada. De como está o patio vou aforrar dicir nada. O que ten ollos xa ve. Moitas cousas danme vergoña, e pena, unha croqueta feita con todo.

15.10.13

ContraMINAcción!!!

Unha boa nova para rematar o día. Cae o proxecto da mina de Corcoesto, inda que sexa por cuestións económicas e non ecolóxicas (non vaia ser...).
Orgullosa do combativo da miña terra, pola parte que me toca.
Orgullosa dos meus amigos, que estiveron a pé de manifa e do que fixera falta, sobre todo Iria, Roi, Caro e Mara, dándoo todo por defender o país e a nosa calidade de vida.
Deixo a foto de Iria e Roi, tirada de Praza Pública (praza.com).
Como unha raiola de esperanza para que isto non sexa un parche deses que se usan para calar bocas e deixar correr para saltar ao raposo despois...
Confiemos...


14.10.13

Autoridades

Hoxe déronme unha lección, sen eu pedila, así case coma de mala hostia e todo. Hai xente que dá leccións sen que llas pidan, é unha cuestión de carácter, seica.
O caso é que eu son moi de valorar o feito a man, o artesán. E leo sobre o tema, intento coñecer o que se fai aquí, e acolá. Para min un zoqueiro, un cesteiro, un ferreiro, un ebanista, un oleiro, un acibecheiro... todos son artesáns. Inda que algunhas pezas che parezan bonitas ou feas, no que se refire á estética, quero dicir.
Eu prefiro a olaría de Buño ca a de Niñodaguia, ou os cestos de Entrecruces ca os da Pobra, pero é porque son os da miña zona.
O caso é que non, eses non son artesáns. Son oficios en desuso. Coma o afiador ou o acomodador do cine, supoño.
Os artesáns son os que fan cousas bonitas, de adorno: pendentes, aneis, pulseiras de coiro...
Os oleiros que fan figuriñas serán artesáns. Os que fan cazolas supoño que non.
As palilleiras que fan manteliños si. Se son puntillas para toallas... ou para os visos... non sei, andaranlle aí, aí...
Os ferreiros que fan cabeceiros retortos serán, pero se son trespés...
E os reloxos de sol seica os fai calquera albanel.
(Meu pai vai ter que poñerse ao choio, que esa lección debérona dar cando el non estaba.)
E os arquitectos deseñan hórreos. Como está o sector!
En fin. Que eu, mandadiña como son, digo si e si dúas veces se cómpre, pero pola noite vou reler o Galicia Artesana, para ter ben presente que os que fan as gamelas deixando as súas mans nelas son artesáns, e as súas pezas artesanía, aínda que non se poidan colgar das orellas ou nas paredes do comedor.

(...)

10.10.13

Números e Letras

O outro día as miñas fillas déronme unha clase de mate.
Todo comezaba por "si tenco estas cosas en la mano... cuántas cosas tenco?", e ía de 4 a 0.
Ao chegar a cero, non lle valían as miñas respostas de: non tes ningún, non tes nada, tes cero... Tiña que responder "tengo cero patatero".

Os que me coñececes xa saberedes que cara de circunstancias puxen.
Non só me deu a lección en "perfecto" castellano, dramatizando supoño que tal cal vería, senón que mo rematou co fucking patatero...

Para ir sabendo que as ciencias non están feitas para o galego, nin as rimas traballadas para as ciencias.

(cara de circunstancias de novo)

(máis de cara de circunstancias acompañadas de tatexo)


E hoxe unha filosofía con A e con B, que precisamente, por ter oídos, alcancei a escoitar.
Se eu son A e ti es A e estamos nunha caixa de A e un que é B entra nela porque lle mandan entrar, vai parecer que a caixa non é só de A, tamén hai B. E iso non é xusto, porque A é a letra número un, a mellor, a que encabeza, e B... só é iso, un pobre B gordo e mal feito que pasaba por aquí.
Os dous A matinaron moito en como se podería resolver sen prohibirlle a entrada a B, porque quedaría manifestamente moi feo.
Así que ao final solucionárono.
Os A son moi listos e espelidos. Sempre atopan unha solución para todo.
Pero como o fixeron cóntovolo outro día.
Porque as traxicomedias teñen que presentarse en varios actos.


8.10.13

Cataquín, cataquín, cataquín, cataquín...

Se eu fose unha moderna,
igual se tomaba isto por poesía deconstruída
ou posmoderna
ou racha-coa-pana


Como non son unha moderna, son só iso, un cataquín, cataquín, porque onte unha nena no parque xogaba a ir montada nun cabaliño facendo eses sons.
Pensei que só eran dunha xeración pasada, de cando xogabamos a vaqueiros e indios.
Os nenos de agora xa teñen esa conciencia politicamente correcta de non disparar a minorías étnicas.

Hoxe quédome con que quizais Colón non fose Colón e fose Pedro Madruga, se é que a onde non chegue un galego... seguro que ía co coitelo de matar os porcos e pasando por riba de todo, coma o cabalo de Atila.

E sigo cabalgando coa cabeza, cataquín, cataquín, cataquín... como se a metade das cousas da vida non fosen comigo, porque se non é demasiado para unha soa.

Dicía unha veciña miña, que tiña unha enfermidade grave que lle minguaba a súa capacidade para case todo, que por sorte ou por desgraza, non tiña forza para facer nada, pero por ter oídos tiña que oír de todo e vivir con iso.

Xestionando,
coma un poida

Sen violar a ninguén. Nin sequera a Pedro Madruga se foi un gran desgrazado, ou a Colón, que mira a que lle montaron sen ter oficio nin beneficio. O mundo é un despropósito.

Se para ser igual a alguén teño que machacar cabezas paso de todo. Se para que as mulleres sexan coma os homes hai que mexar de pé, chuspir no chan e rañar a entreperna, case que paso...

(probablemente isto non se entenda, é porque está descontextualizado, non é que perdese o escaso xuízo que me queda...)

4.10.13

Vergoña

Lampedusa non é Angrois.
E Yennifer non é Asunta.

A metade do que leo, oio e vexo revólveme por dentro. Non me estraña que algunha xente cabal xa entoe o "ata aquí poderiamos chegar".

Se Dickens erguese a cabeza igual quedaba parvo. Por dicir un entre moitos.

A miña admiración pola marea verde, que xuntou a mestres, profes, pais, nais, alumnos, avós e persoas con sentido común nunha arela común.

A miña repulsa por curtos de mente que nos (des)gobernan.

De Facenda, doazóns, infantascristina e demais xa non digo nada. Dáme acidez.

3.10.13

No bus

Mentres esperaba o bus para volver á casa chegaron á parada dúas rapazas, unha dus 13 ou 14 anos coa irmá, duns 8 ou 9 e puxéronse ao meu carón.
Comezaron a falar entre elas todas desenvoltas (levaban uns chándales dun colexio relixioso algo subido, de aí a miña estrañeza), e puxen a orella só para deleitarme e pensar que aínda hai futuro. Dúas rapazas, de colexio privado, ben guapiñas (este é un prexuízo, non o esquezamos, que asocia pijos e guapos a unha lingua e outros a outra, non digo máis), falando polos cóbados cunha fonética espectacular e cuns xiros que se aproximaban aos do ShinChan. Encantoume, vaia.
Así que no bus púxenme diante delas, para seguir enredando, claro, e consolándome de que algún día poida oír as miñas fillas e pensar o mesmo, inda estando nun medio, a priori, hostil para desenvolverse en galego totalmente.
Antes de arrincar, subiron dous compañeiros delas, tamén veciños meus, polo que intuín. Un deles máis pequeno ca elas e o outro máis grande. O grande non bochicou en todo o camiño, pero o pequeno parecía que almorzara lingua.
Empezou a falar con elas de cabalos (parecía que os tres ían ás mesmas actividades con cabalos) e entón pasou, pasou o que me defraudou, o primeiro intercambio foi en cadansúa lingua, pero despois as dúas irmás pasaron ao castelán, incluso entre elas.
O outro non deixaba de laretar, veña cabalo para arriba, cabalo para abaixo, e elas íanlle contando tamén as súas anécdotas moi contentas e expresivas.
Nun momento sooulle o teléfono e como era o pai lanzouse a darlle as oportunas explicacións de novo en galego.
Ao chegar ao noso destino, baixaron os rapaces e despedíronse delas.
Ao pechar as portas dixo a pequena: contró, este rapás non cala nin debaixo da augha!, moita cousa eh! E a grande escachou a rir e espétalle: vamos, que pa mozo teu non valía o laretas, latricou media hora seguida sen parar...
Na seguinte xa baixamos as tres...
Quizais cos anos, estas dúas, en vez de cambiarse elas, provoquen que cambien os demais, inda que só sexa polo guapas, desenvoltas e espelidas que parecían.
Pero así, de entrada, ou se é falante consciente, ou se perde sempre...

2.10.13

Garantía de risa

Cando un neno ou nena comeza a descubrir o mundo e o poder da linguaxe, a vida vólvese divertida non, o seguinte.
Teño unhas cincuentamil anécdotas de tomar todo polo literal, de non abstraer, de trabucarse nos conceptos, para comezar a contar e non parar.
Unha das miñas pequenas é bastante reflexiva e pensa as cousas antes de dicilas. Ademais, tamén ten un estraño sentido da responsabilidade, non sei se impropio para a súa idade, e entón dános pouco material, pero a outra é un non parar de ideas cada unha mellor. Ademais, o que ten ese bilingüismo raruzo que están vivindo, no que a familia é galegofalante e o resto do mundo mundial castelanfalante e os debuxos falan algo que aínda non identificaron (creo que xa dixen nalgunha ocasión que as canles "delas" só se oen en versión orixinal, o que toque, basicamente inglés), pois dá para infinitas trapalladas.
Algunha provocada pola lingua, por exemplo.
Nena chega cunha flor enorme e pregúntanos:
Como se chama esto?
Flor
Nooooon, eeeeesto!
Ah, pétalos.
Los peto?
Non muller, brutiña, chámase pétalos, non de petar.
Vale, pois los peto (e dálle uns golpes secos á pobre da flor)

Mami, a min me gusta a chuiva moito.
Si? Gústache cando chove?
Si, me la lambín e estaba rica.

(o excesivo uso de pronomes non sei de onde sae, pero o "eu me los collo" para apañar xoguetes oímolo cen veces ao día)

Onte déronme unha clase teórica moi ilustrativa, sobre o outono en xeral e as árbores en particular. No mundo hai moitas árbores perenes, caducas, flores, palmeiras, pinos...

Tamén hai outras que non van coa linguaxe, senón coa súa percepción do mundo. Hai xa tempo, tiñamos que ir a unha festa elegante e estaba a avoa vestíndoas e peiteándoas. Despois de velas, por fin, sen chándal ao lombo, mira para elas e dilles: hoxe si que ides guapas, hoxe sodes dúas princesas. Unha delas, encantada da vida de ir de princesa, a outra champoulle: ai, pois eu de princesa non quero ir, eu quero ir de bombero!

(pensou que cada un podía disfrazarse do que quixera...)

Ultimamente temos as risas garantidas na nosa casa. Vai ser un outono interesante.

A cara que che queda cando dis en alto, toda crida nai moderna educativa que le contos sen ter hora concretada:
Onde compra Braulio Bolechas a froitaaaa?? (coa lámina aberta)
NO MERCADONAAAAA!!!!
Que brutiñas sodes, ho, como a vai comprar no mercadona?
NO CARREFUUUUUURRRRR!!!!

(prométovos que a froita a mercamos na froitaría, igualiño ca os Bolechas...)


30.9.13

Fascinada

Estou fascinada cun escritor-ilustrador que coñecía dun libro, pero no que nunca reparara.
Desde que as nenas atenden os contos que lles lemos con máis interese, sempre lles digo quen é o autor e quen o ilustrador, para que vaian aprendendo que os contos non "nacen" espontaneamente, senón que son froito da habelencia e da imaxinación dunha ou máis persoas.
Pois un día na biblioteca (que lugar máxico e que mágoa que se maltrate e se vapulee deixándoos sen recursos e queimando o persoal), collemos un libro dun verme que vai comendo de todo.
É este:
Gustounos moito, pero quedou aí o tema.
Unha vez que comezaron a escola, e con ese medo paranoico que me entra de que non se convertan en persoíñas que sufran se non pintan o mono de marrón, o sol de amarelo e as bonecas loiras e con vestidos en tons rosas, procurei un ilustrador que se desmarcase un pouco. E recordei un de que me falara xa outra nai coa mesma teima.
Non recordaba o nome, pero recordaba que era o autor dese libro do verme que xa andara pola casa. Pasamos pola biblioteca e voilá, o universo Eric Carle ao noso alcance (non o teñen todo, pero si abondo para comezar).
Estou en agradecemento perpetuo á biblioteca municipal, e creo que axiña iremos frecuentar a do cole, que alí tamén debe haber moito onde escaravellar.
Dos dous títulos que temos, encántanlles os dous ás nenas. Lémolo ata que xa o saben de memoria, e despois imítanme.
Dá risa ver como din: A adaña taballadoda, esquito pod edic cal-le.
Non sei se a Eric Carle lle había gustar verse, pero se eu fose el, non me cabería unha agulla polo cu do orgullo.
Déixovos a ligazón, por se gustar: http://www.eric-carle.com/home.html

E déixovos as imaxes. Para alegrarlle a pintiña a este blog.
Só un apuntamento. Cando miro por aí experiencias educativas, ou atopo material que me emociona, teño un remexido de sentimentos encontrados, deses que che acaban por facer pensar: maldita sexa, había que matar algún ministro cuadriculado...
Este estámolo aprendendo de memoria

Este espero mercarllo para o aniversario
Este agardo mercalo tamén

Este tamén nos encanta, xenial!

24.9.13

(................)

Ás veces acontece iso, que non hai palabras.
As nenas van no bus contentas. A escola comeza a gustarlles.
Eu leo o blog de Isabel (téñoo ligado á dereita, InnovArte Educación Infantil) e gústame o que leo, a clase de educación que promoven, os valores que non queren esquecer baixo ningún concepto: non consumismo, non cristianismo, non modernismo, nin ultramodernismo, nin estatismo, liberdade, non xéneros marcados, amplitude de miras... gústame moito. Quero confiar en que todo é así, porque iso faime feliz.
Polo demais, querendo moito as pequenas cousas.
Ultimamente gañei algunha cousa e perdín, sen querelo, irremediablemente, outras.
Empezo a resignarme con que non se pode ter todo.
Algunhas das que perdín bótoas fondamente de menos. Entre elas algunha persoa coa que podía falar infinito e rirnos da vida xuntas...
Hoxe teño máis morriña da que me conviña.
Saín do meu bucle de sentirme formiga miserenta, e xa foi un avance.
Non é que me convertese en sapo con papo inchado, nin moito menos. Quen nace formiga, formiga queda.
Aceptándoo de bo grado.

23.9.13

Só dúas cousiñas para comezar a semana...

Onte mirando as estatísticas da visita á páxina descubrín que se buscas "puticlub yapana" e "galicia boi de palla" sae odemomeleve entre os primeiros...
O de boi de palla compréndese, o outro non mo explico.
E tamén é queeeee... ter que buscar o enderezo do local de alterne en google, moito cambiaron os tempos, Venancio.

O segundo é a decepción con ramón. Tres correos del nesta última semana (informativos, non é que nos fixésemos íntimos) e os tres en castelán, incluso longos, non son avisiños dun momento.

Eu xa vía vir que era non era un falante-militante (por "etiquetalo" dalgún xeito, para que nos entendamos)...
O esquío deixou de ser esquío.

Xa é ardilla.

A ver que lle pasaba ao esquío, que houbo que travestilo...

Pois iso. Para o resto de actualidade, hai xente máis informada e que se expresa mellor. Eu hoxe só teño a cabeza para comezar ben a semana. Cada vez vouno levando mellor e empezo a estar máis lúcida.

By the way... a última temporada de Dexter... en fin... os guionistas debían estar queimados e dixeron, veña, a sacar isto de diante canto antes...

19.9.13

Rosalía pequeniña

Cada vez que releo a Rosalía quéroa máis, admíroa máis e abráiome máis.
Estes días na casa soa moito o disco de Uxía, Rosalía pequeniña, que mercamos para as nenas. Gústame moito, a verdade, é un gusto que as nenas comecen a oír palabras que máis tarde entenderán cantadas por Uxía.
Tamén me encanta a canción de peche de Sés, "eu cantar, cantar, cantei...", supoño que Uxía non será parva e cando pensou na canción había pensar que non había ninguén mellor ca Sés para poñerlle voz. Peche de ouro.
Unha das cancións que máis me gusta é a que versiona o poema Do mar pola orela..., ponche o corazón nun puño pensar na situación, pero hoxe vénme máis ao pelo a seguinte:

Por que, miña almiña,
por que ora non queres
o que antes querías?


Unha canción dos Hombres G (si, tamén teño pasado preadolescente) dicía: no soporto a las niñas que todas las canciones les recuerdan algo...
É inevitable que nos vexamos reflectidos nalgúns artigos que lemos, nas vivencias que outros narran, nas cancións... é un feito que non queremos estar sós, sentirnos sós, máis ben queremos sentirnos nunha colectividade que nos acolla, que nos comprenda, que consideremos solidaria con nós e coas nosas ansias.

Di Ranma "la vida es dura, hay que pelear", eu creo que máis ben non é que sexa dura, é que a facemos dura.
Por fortuna, ás veces tes a grandísima sorte de rodearte de xente que che di: enténdote, enténdote, claro que te entendo.
Porque do contrario acabas minada pensando que nada faz sentido.

Onte vendo Dexter pensaba que se eu fose asasina en serie ao seu estilo (conseguín empatizar con asasinos en serie, pero seica lle pasa a todos os seguidores, non é cousa que teña que ir mirar)... tamén tería un barco. Para desfacerme do material e para ir pescar... hi, hi, hi!!!

18.9.13

Os soles

Un dos meus rebentos aprendeu a debuxar soles, soles raros e divertidos coma ela.
Colle un bolígrafo coma se collese o cabo dunha corda, con forza, e traza o que quere ser un círculo. Despois faille moitas patiñas arredor, que máis parecen os pelos ao vento dun espeluxado ca os raios do sol e, por fin, píntalle dentro con amarelo como ben pode.
Inda que estes días di que o sol é madón, pero no cole non teñen demasiados pintos, así que nunca pode ter o madón para ela e volveu ao amadelo.
O outro rebento é máis creativo e os seus trazos poden ser calquera cousa: polbos, cangrexos, trasnos, unha festa, a súa familia, un oso panda... E cando pode escapar da supervisión, no canto de no papel, gasta tinta pola alfombra, o chan ou o sofá, onde lle dea a rapidez.
Vinas tan grandes dándolle con tanta ansia ás cores sobre o papel... que pensei que era cuestión de tempo que deixasen de chorar por iren á escola.
Despois coñecín os compañeiros e as compañeiras, e vin os seus debuxos, representándose a si mesmos, ou animais, ou o que sexa, tan ben trazados xa. E quitándolles meses e anaco en altura e madureza.
E entón parecéronme tan pequenas, tan inmaturas para ter que facer a súa xornada escolar sen soltar a bagulla que me doeu no corazonciño.
Se o mundo puidese ser outro, este ano dedicabámolo a coñecer o medio e a coller os pintos máis amodiño, moito máis amodiño...

Hoxe quixen traer un dos soles e un dos trasnos, pero esquecinme, e xa os boto a faltar.

17.9.13

O mestre

Caeume moi ben ben. Un rapaz novo, con forza, con ansia, razoable e amable.
Ten mellor fonética ca min, véselle que foi o que mamou, así que cando fale en galego será un bo exemplo para os seus pequenos alumnos.
Cando non, non.
Non vou afondar máis no tema, porque estou en clara minoría.
Se falase inglés, a xente probablemente sairía da aula aplaudindo coas cachas.
É o que ten que o de fóra sempre sexa mellor.
Iso si, facíame moita graza porque só lle faltaba dicir perfeito, até e obrigado no canto de perfecto, ata e grazas para ser a calcamonía dun amigo meu. Cagadiño, vaia.
Mesmos xestos, mesmo riso, mesma maneira de se expresar...

Deume un algo de carraxe ver o espazo, iso si, tan cativo, tan cativo, para 25 almiñas cándidas pasando tantas horas...
En fin.
É o que ten o ensino público, que como molesta, espóliase.
A ver se así algúns decidimos deixar de defendelo e de apostar por el...

Polo resto...
...do resto mellor non dicir nada. Pásame coma ao ensino público. Máis ou menos.

16.9.13

Today is the day

Hoxe por fin vou coñecer o profe.
Non o quito da cabeza ata que o vexa falar, explicarse... what a moment!
Mañá máis.
Só que ver ese vídeo dos meniños na porta dos colexios mal-falando en galego porque era para a galega (os tempos son chegados, en que as novas xeracións apenas poden expresarse en galego inda propoñéndose facelo, que tristura me dá), pois entroume a aprensión así polo fondo dos pés e ata o corazón, por imaxinar xa a marchas forzadas as miñas parrulas o ano que vén, micrófono en man balbucindo que tinían ganas de volver a la escola por ver los amigos...

Se a impresión é estupenda, igual lle champo un bico na cara e todo.
Se é nefasta, igual chego á casa e collo a bolsa para ir ao ximnasio facer un pouco de bodycombat, porque é a arma que nos dan, a autoperrencha, todo o demais, seica é fundamentalismo, radicalismo, extremismo e galeguismo cerradismo...
(o que se lles enche a boca cos ismos á hora de combater os razoamentos con insulto e descualificación fácil).

O dito. A ver que pasa. Xa me tarda.

13.9.13

O malo da xente de agora, é que pensa que nunca vai necesitar a ninguén

Isto díxoo unha señora onte no bus a unha compañeira. As dúas subían a Compos para limpar casas. A sabedoría continúa residindo onde residiu toda a vida. No cotián de xente que xa viviu moito.
Pois iso.
O malo que ten facerse grande é que cada vez te vas facendo máis consciente de que aquí, para que alguén mova o cu, teslle que ofrecer, como á nai de Brian (n'A vida de Brian): o ouro e o mouro, e aínda así...
En fin.
Non vou dicir máis, porque o feito é así. Cadaquén que faga á súa maneira.

Flipando co de Resistencia Galega e con todo o facherío desproporcionado. A min que non me fodan. Acabouse a ETA, ímola emprender cos cataláns e cos coitados dos galegos.
Outra historia para ir mexar e que non saia gota.
Pois flipo coa resposta popular dos cataláns e coa cadea ininterrompida. Quítolles o sombreiro e dáme envexa da boa (non da de babear, da de "eu tamén quiría").
E flipo co fachiferio imperante nos medios e nos des-gobernantes. Non deixo de abraiarme nunca.

E polo demais, no cotián, seguindo co noso.
Ben, grazas, tudo bem, tudo bom.
Dáme gusto prender o teléfono e ver tantos curriños e curriñas acordándose das nenas e preguntando pola súa introdución ao escolar, a lingua de ramón (gran cuestión) e outras cousiñas.

Tamén outros e outras na súa liña. Coma sempre, hai de todo na axenda, nunca dou acabado de facer limpeza a fondo. Sempre me acaba podendo o tema Delete... Delete e  fuckyou!

12.9.13

Dexter, rutinas, escolarizacións e máis...

Nótase que comezou setembro a fondo porque na parada do bus, ás 7 da mañá, xa somos máis de dous gatos perdidos e xa non só me cruzo coa máquina de lavar as rúas por Compostela. Incluso bato con rapazolos que me preguntan abertamente se quero sexo voluntario, consentido e baixo as miñas directrices, que non queren marchar para a casa cargados de amor.
Si, o que non me pase a min non lle pasa a ninguén.
Houbo unha época, creo que xa o comentei, que tiña soños tan vívidos que recordaba tan ben ao espertar que a miña vida era unha continua confusión de realidade e ficción. De aí que todo me pase a min, inda que ás veces non estea segura de se foi certo ou non.
Vouno tomar coma unha especie de sacarlle tempo ao tempo e ter máis vivencias ca ninguén nunha única vida para vivir.
Unha sorte, vaia.
O caso é que a escolarización ao final parece que se produce con éxito. As nenas van contentas e para o sitio da titular veu un rapaz chamado Ramón. Inda non puiden velo cara a cara, que eu son moito de primeiras impresións certeiras, pero polo de pronto onte leulles un "conto máxico" e deixoulles probar o váter ás nenas. O do váter supoño que é lugar común de todas as familias, hai unha época en que é entrar nun sitio (bar, museo, casa allea, restaurante, edificio público...) e hai que pasar necesariamente polo váter, inda que aos dous segundos escoites o esperado "non sae".
Claro que non sae, é imposible unha vexiga que mexe tantas veces na tarde ou un esfínter que solte tantas veces ao día, pero é que o mundo da decoración dos váteres públicos é un paraíso aos ollos dos infantes e das infantas.
Pois iso, que xa foron ao seu lugar favorito e leron algo "máxico", si, máxico con X de xamón...
que ilusión
Ramón,
que a túa primeira intervención
leve o x de xamón
...
Non me coñeces, pero de seguires así,
farasme feliz
tan feliz
coma unha codorniz
(sei que é perdiz, pero como son moito de rillar e xa case teño fame, váiseme para aí o sentido poético, cara ao práctico)

E máis cousas de setembro. As series. Volvemos ao frikismo retomando a última temporada de Dexter... cun personaxe que a ver que pasa con el. Non vou facer, coma sempre, spoiler, así que teño que ter as mans quietas e a boca pechada.
Despois de Dexter xa seguiremos con Newsroom, Breaking Bad e non sei cantas máis temos aí na recámara. Por recomendación de Vilasó e Vítor imos ver Orange is the new black... e xa comentarei o tema.

E hoxe piscina... fanse tan grandes e autónomas á volta das vacacións que case non dá tempo de reaccionar.
Polo resto, intentando mellorar e rebaixando o nivel de andar á defensiva.
Hai que andar, dicían os vellos, pois iso, hai que andar!

9.9.13

Xa sei que ultimamente non escribo nada...

...é que me vai a man cara ao persoal e tampouco hai necesidá.
Esta fin de semana fun á feira do románico de Negreira. A xente non sabía moi ben se estaba na idade de pedra, de bronce, románico, gótico, renacemento ou reconquista. Directamente vai aos chinos e pide algo para botar ao lombo.
Polo menos mentres mirabamos a cetrería dábame algo de risa aquel raparigo co arco ao lombo dando as clases aos pequenos cunhas medias de escuma grises por entre as que lle saían os pelos, unhas zapatillas do décathlon e uns calzóns negros por riba, que só lles faltaba poñer Armani en goma branca e negra...
En fin. O caso é que paseando por alí (en realidade a nosa intención era visitar o pazo, que non sei se unha lenda urbana ou que, nos transmitiu que ese día se podía visitar tanto xardín coma arredores e instalacións, e mira, nós vímolo bastante inaccesible e ninguén que ofrecese tamaño privilexio), pois iso, que paseando por alí un meniño achegouse a un posto de tatuaxe (super-románico, por outra banda) para preguntar canto lle custaba facer un. O dono do posto, con bastante cara de aqui-non-vou-rañar-nada preguntoulle se levaba cartos, e o raparigo, espelido, díxolle que si, e o señor champoulle, sen se cortar nadiña: pues serás el único de tu pueblo... vese que non fixo unha tatuaxe nos tres días de feira. O rapaz non sei se colleu a ironía ou a mala hostia, pero despois vino pasar e non levaba tatuaxe ningunha.
A min isto das feiras medievais, románicas ou como lles chamen suscítame unha especie de amor-odio. Amor porque pasas o día gratis vendo espectáculos: malabares, paxaros, curiosidades... e iso, queiras que non, agradecémolo os de humildes-plans-para-pasar-a-fin-de-semana, que non todos os días está o tempo ou a gana para tirar de coche e bocadillos, peeeero, por outra paréceme unha ruindade histórica empobrecedora de mentes. Alí había rapaces disfrazados de trogloditas e outras de puti-princesas-disney que eu xa non sabía se me mancaban na vista ou na conciencia...
O caso é que á xente gústanlle e xa está. Non digo máis nada.
Salvo algunhas coma a feira franca de Pontevedra ou o Arde Lucus en Lugo que non son, ou polo menos a parte que ten que ver coa organización, unha aberración completa. Unha e outra préstanse para evocar, rememorar ou vivenciar certos momentos históricos e o que iso implica.
Teño que dicir que, de todas as que fun, o desembarco viquingo de Catoira foi a que máis me arrepiou. Nunca tanto botellón histórico foi tan admirado.  Unha vez e nunca máis.

Pois iso, que volvendo ao título, vai moito que non escribo, porque se me vai o tempo noutras cousas, xa case non prendo o ordenador para o vagar. As miñas sereíñas van empezar á escola, sen docente asignado, así que irán ás cegas, sen reunión previa nin ese proceso do que presume a consellería nese libro en que describe os brazos amorosos que reciben os meniños que van entrar ao sistema.
Neste caso non sabemos nin se serán brazos de home ou de muller, nin se falará ruso ou chinés... En fin. Deste tema case mellor non falo, porque me quento e despois non me desincha a vea ata ben entrada a noitiña. Non paga a pena. Colléndoa como veña e despois xa imos vendo.

O resto, todo igual. Como con toda probabilidade diría Ana Botella, outra que sempre me fai rir (amargamente, teño que dicilo), the last monkey is a little to say... pois iso. Compensando unha cousa con outra para que non me dea un día un paralís e bote a correr estilo Forest Gump.
Quédome con ese gran discurso que me deron en semiestado de embriaguez, pero que por iso considero máis sincero aínda: o desperdicio de recursos dóenos a uns poucos, outros viven e prosperan grazas a iso, o mundo está así montado.

El será verdade, relacionado con iso do ying e do yang, de que para que haxa pobre ten que haber rico e para que haxa sans ten que haber enfermos, para que haxa listos ten que haber parvos... e etcétera, etcétera, etcétera.

Beixiños a tod@s cant@s por aquí recalades, sinto non ofrecer nada mellor...


5.9.13

Facéndose grandes

Así é como transcorre a nosa vida ultimamente. Facéndose grandes e gañando en autonomía e iniciativa, que non é pouco.
A inmersión lingüística funcionou e estouna gozando a tope mentres non empeza a escola (si, é un feito, xa me vou afacendo á idea de que nos varrerá sen escrúpulos nin compaixón). Teño un vídeo no que unha fai de peiteadora e a outra de clienta no que ata di: "vou ir amodiño, vale?"... supoño que moitos non me comprenderedes, pero eu míroo e remíroo por se ten que quedar para a posteridade ou para metelo nun museo dos recordos ese "amodiño".
Onte a ministra de Fomento dicíalle aos cataláns que non pensasen en "tonterías".
A cousa funciona así, cando tes boa saúde, pides cartos, cando tes cartos, pides amor. Se tes que ir a unha festa e vas campando cunha bategada de graxa atravesándoche o peito, seguro que che anubrará o demais. Funcionamos así. Para ben ou para mal.
Quen ten fame non pensa en estampas.
Pero supoño que a ministra non se referiría a iso, porque entón apaga e ímonos. (isto é ironía, inda que non se note). Concentrémonos todos na pobreza de corpo, que a de espírito non é esencial...
O grande argumento de dereitas para escachizar a educación, a sanidade e o investimento en cultura, ciencia, etc. Centrémonos en que temos fame, paro e un longo etcétera de necesidades non "superficiais".
É obvio que estou de acordo co fundamental, que é que todos gocemos dun estado de benestar, é que xa non tiña nin que existir a pobreza "física" a estas alturas (a outra creo que é un traballo máis complicado aínda ca esta).
Ninguén debería ter que vivir un drama persoal se se pon enfermo, queda sen traballo ou comeza o curso escolar.
Pero polo visto é o que toca e é no que temos que pensar todos. Di a ministra e dio a dereita.
Se o penso moito, síntome mal cando merco un xeado, tomo un café ou claudico ante as peticións e volvo cun libriño ou cun xoguetiño para a casa.
Se vou á piscina, se merco unha chaqueta, se vou depilar as pernas no canto de pasarlle un tizón...
Son tan superficial que me dou noxo.
Malgasto os meus pingües xornais en vivir tirando a casa pola ventá! Canto malgasto!
Pensando en cousas como a lingua e a cultura que van absorber as miñas pequenas, cando o que debería pensar é que os chándales e as zapatillas son carísimos, o comedor inaccesible e que agardemos que non nos xurda un imprevisto máis que nos arruine a planificación da economía familiar.
Que me debería importar en que lingua lles falen? Que me debería importar a estabilidade da xente que lles dá clase? Que me debería importar se chaman unha empresa privada para facerlles inmersión lingüística en inglés, of course!? Que me debería importar que teñan que debuxar a cruz de cristo por dentro e de marrón para que sexa realista?...
Facerse grandes neste mundo é complicado. Moito traballiño temos por diante...

2.9.13

O que ardeu, queimouse

A verdade é que este verán cundiu así daquela maneira. Hoxe lin algúns post de xente, incluso artigos, dándolle a despedida ao bo: aos amigos, ás tardes de praia, á familia, á vida sen apuros marcados polo reloxo...
E agora de novo horario de oficina. Obrigas. Esperas na marquesiña do bus. Friaxe nos pés. Apuro para espremer as horas de actividade ata o límite...
Volvo co corazón abrigando a idea de que as cousas poden cambiar pronto e que axiña veremos luz ao final do túnel. Das opcións que fun escollendo, para ben ou para mal, non vou falar, porque non quero verme de novo na tesitura de ter que anotar nunha páxina proles e contras.
Case todo nesta vida escapa, en maior ou menor medida, ao noso control. Hai veces que as cousas están de ser ou non, non se pode intervir demasiado nelas, porque só conducen á frustración.
Probablemente sería máis feliz e realizaríame máis escollendo outras opcións... pode ser. Pero vou intentar contentarme coas que teño e tirarlle o máximo partido de que sexa capaz.
Logo ha comezar o curso e a ver que pasa.
Traio dous propósitos para este novo período que comeza: estudar coma se non houbese mañá (comprométome comigo mesma a estudar para sacar o ciclo no que me matriculei, porque nunca sabes onde estará a oportunidade) e aproveitar o tempo para non descoidar a ninguén que me importe.
Así teña que ofrecer todas as fins de semana chocolate con churros de gratis para quen lle prouguer...
Desexo que as miñas compañeiras e os meus compañeiros profes substitutos e interinos teñan a sorte primeiro de que os chamen, e despois de que o destino sexa agradable e longo...
Están os tempos daquela maneira para todos.
Encetando o mes, mordan vostedes con ansia, que este non ha volver tampouco.