Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

8.11.17

O QUE NON HAI QUE FACER

Cando estudei non tiña a cabeza para o que a tiña que ter. Así que pasei pola facultade coma quen que... e agora que todo se amañou e parecía que tiña tempo decidín reparar o mal.
Así que aquelas materias polas que pasei sen pena nin gloria quería volver facelas. Cadaquén ten os seus vicios.
Así que me matriculei na UNED.
A UNED é algo así coma un pozo negro onde te metes a sobrevivir. É coma facer unha carreira de fondo con todas as condicións adversas. O plus de constancia e autodidactismo é bestial, bestial.
O caso é que necesitaba materias un pouco de recheo que me animasen, así que, como boa  trampeira pensei: voume matricular de galego, que polo menos non lle teño nin que mirar para o rabo e é unha que non arrastro a setembro.
Érache boa!
A cousa é: ti mercas un manual, que non está reeditado, polo que en realidade mercas un pdf que debes imprimir e despois tes que chapalo (o tráfico de influencias na uned é tan manifesto que lle deberían chamar: tú me das ventitas, yo te doy ventitas)
Si.
Chápalo.
Chapas a súa gramática, a súa ortografía, a súa morfoloxía, a súa sociolingüística e a súa sintaxe.
E con chapar refírome ao que todos entendedes por chapar. Memorízalo. Todo. Todas e cada unha das cuestións que se especifican, cos seus puntos e as súas comas.
E, obviamente, enfocándoo desde o punto de vista comparativo (enténdoo, está enfocado como aprendizaxe dunha segunda lingua). Lingua subsidiaria do meu pobo.
Pois iso. Aprendes que para o pasado o galego ten tales verbos, contrariamente ao castelán que ten tales outros. Aprendes que marabilla en galego é con be porque... O bo é que si que aprendo cousas nas que non reparara nunca, hei de recoñecelo.
O exame son 2 preguntas teóricas. Dúas. Cada unha vale un 5. E poden enunciarse así:
A IIC dos verbos irregulares
A conxunción en galego e a diferenza coa castelá
O uso dos posesivos, a diferenza cos usos e coas formas castelás
Así. A pau seco.
Que a min vénme caralludo, pero miña nai, miña nai!!!! Non podo deixar de pensar nos coitados compañeiros non galegofalantes que están facendo actividades dos CELGA diariamente para aprender algo de lingua cando NON É NECESARIO.
Merque vostede o manual da materia. Chápeo. Non ten que aprender NADA da lingua, nin sequera entendelo.

E como boa túzara, xa intervindo nos foros con mensaxes-queixa.

O que facemos nas aulas xa se encarga a sociedade, e a universidade a distancia, de escangallalo. Porque me escapa que clase de competencia na lingua se consegue con esta materia. Que grande oportunidade para  lingua se perde! Xente filóloga que non ten galego como lingua nai e que quere aprendelo e que despois probablemente será docente de lingua española coa sensibilidade polas linguas minoritarias traballada! Que mágoa!

Pero o mellor de todo é que a titora ten relatorios no youtube nos que lle di ao seu pai como se fan os fillos...

Para ir mexar e non botar ghota...


16.10.17

dous coles, dous estilos

O insti deste ano está no meu concello. Viva! O que cambia a vida non tendo que viaxar 2 h diarias para ir ao traballo, xa vas con outro ánimo.
Este novo insti gústame por moitas cousas, por moitas, a verdade, pero a máis importante é o lema que impera: todos e todas temos o dereito a ser felices, a estar ben no centro no que pasamos tantas horas.
Existe responsabilidade (co traballo a todos os niveis, fundamentalmente), seriedade (á hora das prioridades) e respecto (en todas as direccións). A acción titorial é de poñer unha alfombra vermella. O equipo directivo ten toda a miña admiración nese labor tan ingrato e que non moita xente é quen de afrontar. E o traballo de orientación é exemplar. Orientación é un faro. De verdade.
E o alumnado, diverso, vario, coma en calquera outro centro, sente que non pode ser opresor, nin tampouco ser oprimido.
Inténtase traballar a diversidade desde múltiples frontes, para que non se descolgue ninguén dese dereito á educación de calidade. E iso para min é honesto, porque os resultados sempre son positivos, porque hai equidade.

O meu outro cole é o das nenas. Tamén está no meu concello. E é ese cole no que non acabamos de encaixar. Nin nós nin elas. Ese que me quita máis o sono.Pero é o que hai. Supoño que o exceso de todo nalgún momento conduciu a que se coutase todo neste momento:
-non pasemos da porta
-non entremos a acompañar nunca
-depositemos as crianzas a 200 metros da porta
-non fagamos nin o menor xesto por nada
-comunicación só presencial, con cita previa e un mes de antelación

Supoñamos que foi iso. Que nalgún momento alguén abusou e agora estamos pagándoo...

O meu insti é o que desexo para todos os rapaces e rapazas do mundo, aquel no que ninguén é infeliz se está da man dos adultos que os rodean que non sexa así.

30.7.17

E foi si!

Esta entrada chega uns días tarde, mais non houbo aínda tempo. Non, non o estou festexando coma se non houbese un mañá, pero estouno festexando coma se houbese un HOXE.
E o hoxe é tempo. Tempo para as nenas, tempo para os amigos e para as amigas, tempo para ler, tempo para gastalo no que se queira...
Porque ao final, e contra o meu prognóstico, aprobei as opos. Unha cousa cativiña aí rabuñando mais un aprobado.
Polo de agora non sinto que nada cambiase, mais dinme os compañeiros que o notarei cando me dea de conta de que podo dedicarme só 'ao choio' e non a ter que seguir estudando.
Un alivio. Eu sempre son unha agoniada co tema do traballo, sempre me causou moita intranquilidade o tema da incerteza, moito máis desde que chegaron ao mundo as pequechas, supoño que é o normal que lle sucede a toda a humanidade.
Esta foto, mal feita, co meu móbil de a patacón, é o reflexo de tres pensamentos aliviados, o meu porque por fin acabara todo (quitoume anos de vida, a verdade) e o delas porque por fin volvían terme un pouco para elas, que xa case non sabían o que era.
O momento foi agridoce porque moitas persoas que quero e que sei que o merecían tanto ou máis ca min, polo esforzo e porque saben facer ben as cousas, non sacaron praza, aínda que sei que na próxima irá. Sobre todo a miña 'melli', que sen ela nada tería sentido este curso e turrou por min coma se de verdade fose miña irmá, non será de sangue, pero si da vida.
Outros si puido ser, e deses tamén me alegro infinito, porque á parte de boa xente, son un puntazo dentro do sistema educativo e de aí han saír futuros e futuras filólog@s, seino!
E así as cousas. Feliz verán para vostedes, que o gocen porque o HOXE é o que importa!!!

A felicidade é que se acabaron as portas pechadas na casa!


30.6.17

Parece que a vida pasou...

Acabaron as aulas. Xa case acabou todo canto trámite burocrático me enfanga ata o infinito. E acabou outra etapa, máis unha.
Algunha aperta e algún bico aínda caeu.
A verdade é que moitas veces penso que, ao final, son tan afortunada, que moitas das cousas que me suceden son regalos.
É un regalo poder compartir espazo cos meus raparigos e coas miñas raparigas, mantéñenme esperta e alerta. Dáme carraxe, moitas veces, non ser quen de facer máis do que fago. Sempre lle faltan horas ao día, sempre é insuficiente todo. Confío poder compensalo doutros xeitos, confío.

O exame das opos xa alá foi. Pensei que cando o fixese sería como sacar unha mochila cargada de pedras pero non foi así. Dóeme a barriga desde hai semanas e non ten moita traza de deixar de facelo.

A muller da sorte apostou polo cabalo perdedor. Seica é unha cousa moi galega, esa de apostar polo perdedor, e non ía ser eu menos, sendo un toxo do monte como son.

O caso foi que a miña aposta, ir con temas para optar polo 10, levar a poesía desde a posguerra ata a actualidade controladiña, aspirar a un comentario filolóxico humilde, unha revisión ben a fondo da dialectoloxía, das características da lingua en todos os períodos da nosa historia...
Mal. Estratexia mala. O poema era simple e cativo, ata me anoxei e permitinme criticalo, así e todo, nas nosas letras temos mostras ben máis fermosas, mesmo contemporáneas ao que caeu, en fin, é o que hai, pois é o que hai; o texto filolóxico era bastante moderno; o lingüístico tiña un matiz literario bastante engaiolante para trabucarte nas estratexias do comentario e caerte nun comentario máis literario ca lingüístico, e a lingua era un estándar docente impecable... E ningún dos meus temas. A estatística viroume as costas.

Mellor lles foi aos que prepararon 15 días 4 temas; aos que comezaron só por ler do 1 ao 20, o que dá tempo na pouca marxe de convocatoria...

E así foi. Xa saín facendo a croqueta do lugar. Xa me metín nun armario para chorar as miñas coitas encolleita e xa me repuxen e nova para diante.
Ao final, os que apostan e perden algún camiño seguen, digo eu que non se lles abre o abismo debaixo dos pés.
Só me queda unha espiña, a de ter sacrificado o tempo que non era o meu, que tamén era das miñas parrulas. Dime unha compañeira que véndome esforzarme tamén lles estou dando unha lección, pero non sei cando de certo hai e canto de consolo de amigas solidarias ten...

E máis nada. Agora só queda un verán por diante. Días de levar o mellor que se poida a incerteza de volver estar en espectativa, un novo lugar, uns novos compañeiros, uns novos grupos... No mellor dos casos. Claro. Digo eu que non sei canto tempo serei capaz de levalo con bo humor... Poida que dous, tres, catro cursos máis... Non sei, supoño que agora veño de pasar un apuro para nada e iso non me deixa pensar con claridade, será iso.

En fin. Descansar a cabeza, recompoñerse e a polas que veñan.
Nestes días, namorada desta canción. Como non, Ana Moura, adóroa demasiado...


29.5.17

TODO É (A)NORMAL NO NOSO MUNDO VIRTUAL (artiguiño)



O meu alumnado deste curso é da cidade. E séntese identificado co castelán. É a súa lingua materna (ou unha delas) e habitual, e o bilingüismo de iure do que deberían estar gozando e tirando beneficios non se dá de facto. O seu é un semilingüismo moi pobre na lingua que non empregaron nunca para as funcións básicas: as relacións comunicativas familiares e sociais.
Nas primeiras semanas de traballo afixen o oído a escoitar sentenzas agramaticais e a cabeza a trazar estratexias para ir facendo en positivo. Pois, por riba de mel, filloas, e o semilingüismo non viña só –nunca vén–, senón que gozaba do amor e da compaña das barreiras psicolóxicas que constrúe o desprestixio –máis ou menos fragrante ao que someten a coitada da lingua nos diferentes seos afectivos e familiares– e que lles impedían soltarse no seu contexto cotián.
E entón naceu ela. Así coma unha flor inocente no medio dun prado enorme, e nin de lonxe podía prever eu a revolución que ía supor.
Ela abriu novos horizontes que, doutro xeito, non serían abertos e, de maneira natural e sen forzar, foi coma unha porta a outra realidade. Unha porta que abrimos algunhas horas á semana e que supuxo o experimento sociolingüístico máis ilustrativo xamais ao meu alcance.
A aula virtual. A nosa auliña virtual. Nela eu son un deseño con avatar de cando tiña vinte quilos menos e máis forza para todo e eles son cans, gatos, bigotes, melenas e todo o que soñan ser. Proxectáronse libremente. O noso alter ego só ten como consigna seguir as instrucións do día para o traballo académico, relacionarnos con respecto e moderación, seguir certas regras de cortesía para que ninguén se sinta cohibido e, condición sine qua non, as interaccións, por moi espontáneas que as sintamos, na nosa lingua.
E seis meses despois o resultado é que si. Funciona. Os comentarios son respectuosos e corteses. Na nosa lingua. Os traballos e as lecturas séguense sen dificultade, pregúntase, indágase. E ás veces pasamos do texto á voz. E sae ben. E despois ao vídeo. E tamén todo vai ben, ninguén se sente estraño nin raro. E a preocupación pola calidade comeza tamén a pairar sobre eles, a proxección quere ser impecable, se pode ser...
E aos poucos na nosa aula virtual o mundo en galego xa é o normal, e, non vou apoñerme logros que non tirei, tamén comeza a ser, timidamente, máis espontáneo na aula de verdade, na que tamén falamos, lemos, comentamos e argallamos. Moi pouquiño a pouco.
A vergoña ou reparo que sentían por invadir eses usos reservados para o castelán co galego, no noso mundo virtual non se dá. Non naceu fanado o contexto, a lingua propia desta república asumiuse sen máis. E mesmo algúns van considerando que talvez non estea mal iso de ser bilingües e ir mellorando as destrezas que fallan naturalmente, sen pudores que nos couten.
E a miña floriña do prado, humildiña, deume, sen querelo, azos para afrontar a desoladora circunstancia de ter que impartir na aula o que tiña que ser o perfeccionamento dunha lingua propia tal coma se fose unha segunda lingua estranxeira. A miña aula querida, que me quita quilos e pedras no camiño para este meu día a día de docente sen fronteiras.

Este artiguiño escribino para presentalo aos artigos normalizadores, pero había un moito mellor e moi interesante que me alegro infinito que gañase, porque necesitamos referentes, e persoas que exerzan profesións de prestixio que usen normalmente e naturalmente a lingua, e que, ademais, contribúan á normalización da lingua no país.
Como xa o tiña escrito, deume por deixalo por aquí, por se a alguén lle interesa. Este ano saíu así a cousa, funcionou esta estratexia con estes grupos concretos, se cadra, con outros grupos, noutro momento, xa non funciona... sempre en movemento, sempre buscando o camiño!

27.5.17

Can I panic now??????

Iso, estamos en xuño e o que levo feito non chega nin para comezar. Vergoña de min que non souben aproveitar mellor o tempo.
Este curso tamén me roubou moito. Viaxar a diario dúas horas, madrugar tanto, facer tantas cousas novas cos rapaces que requirían unha boa dose (por usar un eufemismo) de min...
Os resultados, coma sempre, hanse ver co tempo, e talvez eu non os verei, pero han estar aí e aférrome a iso.
Este curso batín co departamento máis riquiñísimo que nin podería imaxinar. As miñas compañeiras de departamento son para querelas a todas catro infinito. Nunca me sentín tan aprezada e respectada no meu traballo, nunca unha crítica destrutiva, sempre achegando, sempre construíndo con ilusión e con positivismo.
Vounas botar de menos moitísimo cando remate o curso, a verdade, creo que gañei catro amigas para moito tempo. Fixeron que o meu pozo sen fondo deste ano tivese ata alegría nel.
Polo resto, pois botándolle horas, horas que non chegan a nada. Non se pode volver facer a carreira enteira nuns poucos meses, é inviable, así que será o que será.

Esta noite, na que apenas durmín, si, xa cheguei a ese estadio de insomnio, nerviosismo e tolemia xeral que tiña que acabar chegando si ou si, pois iso, esta noite, houbo un momento en que soñei en que por fin atopaba o momento para aclarar un episodio que deixei aí atrás esborranchado. Un amigo meu moi sabio sempre dicía que o que nos preocupou debemos resolvelo, porque se non é fonte de malestar nalgún momento. E si. Non ten importancia. Non é nada grave, e sei que non paga a pena nin remexelo, pero aí quedou, coma unha feridiña que non che dá curado nin co tempo.

Tamén soñei que facía mil exames. Que non tiña DNI. Que non atopaba o insti no que se facían as opos. Que perdía as notas dos rapaces xusto antes de ter que dárllelas...

Así e todo, os meus alumnos son ben paveros e de cando en cando chéganme mensaxes á aula virtual: vamos, Luz, confiamos en ti!, ou Hahahahaha, profe, son as 12 e aínda estás aí dándoo todo, sorteeeee!!!!, e así todos, entre cachondeándose de min porque teño que estudar e sendo sinceros na súa forza positiva para min... Cando me vían na biblioteca tantas horas sen erguer o cu alucinaban, creo que, sen querelo, demostreilles que non hai gozo sen esforzo, e aínda co esforzo ás veces non hai gozo ningún...

Creo que me gusta tanto o meu traballo, a pesar de todo, que non sabería facer outra cousa. Por iso me dá tanto medo todo e por iso me bloqueo. Ás veces o mundo, non é falsa modestia, quédame grande de carallo...

O caso, hoxe metida entre prácticas que me saen xa polas orellas deume por poñer fado. Non sei como se pode vivir sen coñecer a Ana Moura, e menos sen adorala. Pero hoxe déixovos unha de Mariza, a ver se é verdade que o melhor de min está por chegar :D :D :D Marabillosa...


18.2.17

PECHADO POR OPOSICIÓNS

Que si. Que este ano, na medida das miñas posibilidades, que non son moitas por múltiples cuestións, vou intentar preparar o que poida.
E o que penso do sistema, dos exames, do tipo de avaliación para o exercicio da docencia, etc. non me vou meter aquí a explicalo.

Quedo agradecida con aqueles que pensan que o meu traballo non vale un peso, e que para gañar o pan teño que estar sacrificando eternamente a miña vida persoal e familiar para someterme a exames de chapatoria que decidirán se podo continuar ou non a carreira profesional.

Que non ten nada que ver con ser boa ou mala docente. Iso garántovolo.

Pois iso. O meu ocio xa non era moita cousa. Agora pódese reducir á nada. Optimizar é o meu verbo.


Haberá que ilo collendo con humor, tamén...